Feit of fictie?
De N-VA houdt stellingen en uitspraken van politici, journalisten en anderen tegen het licht en checkt het waarheidsgehalte ervan.

Feit of fictie: Ontziet de regering met haar fiscaal beleid de grote bedrijven, ten koste van de gezinnen?

Feit of fictie: Ontziet de regering met haar fiscaal beleid de grote bedrijven, ten koste van de gezinnen?

In een studiogesprek met VTM Nieuws verwijt sp.a-voorzitter John Crombez de regering-Michel dat zij de gewone gezinnen laat opdraaien voor de inkomsten die onze overheid misloopt doordat de grote bedrijven en inkomens veel te weinig door de fiscus worden gecontroleerd. Zo zou een gemiddeld Vlaams gezin vandaag al 679 euro verloren hebben als gevolg van het regeringsbeleid van het laatste jaar (waarbij Crombez gemakshalve vergeet te vertellen wat hij onder een ‘gemiddeld’ gezin verstaat).

De voorman van de Vlaamse socialisten pleit daarom voor de oprichting van een speciale cel binnen de fiscus die zich louter zou toeleggen op die grote bedrijven en inkomens. Helaas voor Crombez, in de vorige regering nochtans zelf bevoegd voor fraudebestrijding, is het nota bene net de huidige regering die werk maakt van zulke speciale centra voor de controle op grote ondernemingen. Want in tegenstelling tot wat de sp.a-voorzitter beweert, is de strijd tegen fiscale fraude wel degelijk een prioriteit voor de regering-Michel.

Incorrect

Het fiscaal beleid van deze regering pakt ook de grote vissen en pest de gewone burger niet

De centra ‘Grote Ondernemingen’ zijn door de huidige regering opgericht. Ze hebben vandaag al 285 controleurs in dienst en krijgen de komende maanden nog versterking van 68 nieuwe collega’s. In totaal telt ons land 16.000 belastingplichtigen die als grote onderneming worden beschouwd, wat betekent dat iedere controleur zo’n 45 dossiers zal behandelen. Van een gebrek aan fiscale controles voor grote ondernemingen zal tijdens deze regeerperiode dus zeker geen sprake zijn.

Dat was in de vorige regering wel even anders, zoals de OESO-cijfers die sp.a-Kamerlid Peter Vanvelthoven eerder aanhaalde, ironisch genoeg aantonen. Die cijfers dateren immers van 2013, toen de sp.a deel uitmaakte van de regering-Di Rupo. Blijkbaar heeft Vanvelthoven dus kritiek op het beleid dat zijn eigen partij toen mee voerde? Waarvan akte.

Dat de sp.a het nodig vindt om foutieve of misplaatste informatie rond te strooien, verhindert niet dat deze regering doet wat in het verleden blijkbaar niet mogelijk was: maatregelen nemen zodat ook de meest vermogenden een bijdrage leveren. Terwijl Crombez in het verleden de mond vol had van een belasting op juridische constructies in het buitenland, is het deze regering die er met de kaaiman- of Doorkijktaks Ook bekend als ‘kaaimantaks’, naar de Kaaimaneilanden, een van de grootste belastingparadijzen ter wereld. Een doorkijkbelasting laat de fiscus toe om door complexe financiële constructies in het buitenland te kijken en de daarin ondergebrachte vermogens in eigen land te belasten, indien het vermogen er enkel geparkeerd werd om belastingen te ontwijken. doorkijktaks echt werk van maakt. (Meer daarover lees je hier en hier.)

Bovendien gaat deze regering ook op het vlak van de zuivere fraudebestrijding verder dan in het verleden en werft zij daarvoor ook extra mensen aan. Zo stijgt het personeelsbestand van de Bijzondere Belastinginspectie (BBI) met maar liefst vijftien procent.

Ten slotte tonen alle actuele cijfers aan dat de globale Belastingdruk De mate waarin de belastingheffingen drukken op het besteedbaar inkomen. belastingdruk eindelijk daalt, in tegenstelling tot vroeger, toen de sp.a in de regering zat. Aan het einde van deze legislatuur zal de gewone burger daardoor netto fors meer overhouden. Bovendien saneert deze regering een tekort weg van meer dan 12 miljard of 1200 euro per Belg - een erfenis van de socialisten. En dat doet zij enkel door de uitgaven van de overheid te verlagen, dus zonder de belastingen te verhogen.

Feit of fictie: Saneert de regering-Michel meer dan de regering-Di Rupo?

Feit of fictie: Saneert de regering-Michel meer dan de regering-Di Rupo?

Onlangs publiceerde de Nationale Bank een evaluatie van de grote saneringsoperaties die ons land de afgelopen 35 jaar doorvoerde. Opvallend genoeg zou daaruit blijken “dat Michel met 0,9 procentpunt of 3,6 miljard euro in de periode 2014-2017 geen grotere inspanning doet dan zijn voorganger in de periode 2011-2014”, zo schrijft de zakenkrant De Tijd. Maar klopt die conclusie wel?

Cijfers van de Europese Commissie tonen alvast aan dat de regering-Di Rupo over heel haar legislatuur de begroting met slechts 0,8 procentpunt van het bruto binnenlands product ( Bbp Het bruto binnenlands product (bbp) omvat de totale productie van goederen en diensten binnen een land, zowel van bedrijven als van de overheid. De term wordt meestal gebruikt als maatstaf voor de welvaart van een land. Vandaar dat de N-VA de evolutie van het Belgische bbp nauw in de gaten houdt. Dat de Belgische staatsschuld al jaren flirt met de grens van 100 procent van het bbp en die zelfs regelmatig overschrijdt, vindt de N-VA zorgwekkend. Het legt immers een zware hypotheek op onze welvaart. bbp) heeft verbeterd. Vergelijk dat vervolgens met de saneringsinspanning van de regering-Michel: alleen al in haar eerste werkingsjaar verbetert die het Structureel saldo Het structureel saldo geeft een begrotingssaldo weer dat in principe houdbaar is over de jaren heen. Het houdt rekening met de potentiële groei van de economie maar niet met zuiver conjuncturele of uitzonderlijke elementen, zoals eenmalige en tijdelijke inkomsten en uitgaven. structureel saldo van ons land met 0,5 tot 0,6 procentpunt van het bbp. Met die structurele verbetering staat België vandaag op de eerste plaats in de eurozone.

Maar er is meer. Niet alleen het saneringstempo van de regering-Michel ligt hoger. Zoals De Tijd aanhaalt, is er ook een fundamenteel verschil in saneringsstrategie: “Terwijl de klemtoon van Di Rupo op belastingen lag en de uitgaven bleven stijgen, focust Michel op besparingen.”

Correct
over deze onderwerpen: 
Belastingen, Financiën, Federale begroting

De regering-Michel houdt niet alleen een hoger saneringsritme aan, ze saneert ook écht

De structurele verbetering die de regering-Di Rupo op drie begrotingsjaren realiseerde, kwam er niet door te saneren, verduidelijkt huidig minister van Financiën Johan Van Overtveldt in De Tijd. Integendeel: “het was een aanpak die de sanering uitstelde.”

Di Rupo liet de uitgaven nog fors stijgen (+ 0,9 procent Bbp Het bruto binnenlands product (bbp) omvat de totale productie van goederen en diensten binnen een land, zowel van bedrijven als van de overheid. De term wordt meestal gebruikt als maatstaf voor de welvaart van een land. Vandaar dat de N-VA de evolutie van het Belgische bbp nauw in de gaten houdt. Dat de Belgische staatsschuld al jaren flirt met de grens van 100 procent van het bbp en die zelfs regelmatig overschrijdt, vindt de N-VA zorgwekkend. Het legt immers een zware hypotheek op onze welvaart. bbp) en kon dus alleen maar het begrotingstekort verkleinen door de belastingen nog sneller te verhogen (+ 1,8 procent bbp). Met nefaste gevolgen voor het economisch herstel, aldus Van Overtveldt. “De ervaringen in eigen land, net als die in vele andere landen, leren dat het oplossen van begrotingstekorten met belastingverhogingen hooguit op korte termijn soelaas biedt. Belastingverhogingen leiden altijd tot de vermindering van de economische activiteit en ondermijnen op termijn de begroting.”

Geen wonder dat onze economische groei het ook vandaag nog moeilijk heeft. Om die groei opnieuw gelijke tred te laten houden met de rest van Europa, moet eerst de Belastingdruk De mate waarin de belastingheffingen drukken op het besteedbaar inkomen. belastingdruk bij ons naar omlaag. Onder Di Rupo bereikte die een historisch ongezien niveau, dixit de Nationale Bank van België. De regering-Michel corrigeert nu die fundamentele tekortkoming van de regering-Di Rupo door werk te maken van een algemene belastingverlaging (- 0,4 procent in 2015).

Maar hét grote verschil is dat deze regering de overheidsuitgaven nog harder verlaagt (- 1 procent) en op die manier ook het budgettair tekort verkleint. Dat is de grote ommekeer. Onder Di Rupo stegen de uitgaven maar stegen de belastingen nog sneller, om zo alsnog het begrotingstekort te verminderen. De regering-Michel verlaagt de belastingen maar bespaart nog meer op de uitgaven, om zo een positief effect op de begroting te sorteren. Geen overbodige luxe, aangezien het Belgische overheidsbeslag onder Di Rupo tot 54 procent van het bbp was gestegen. Deze regering saneert dan ook écht en schuift de noodzakelijke besparingen en hervormingen niet op de lange baan. En dat is zonder meer een positieve breuk met het verleden.