Feit of fictie?
De N-VA houdt stellingen en uitspraken van politici, journalisten en anderen tegen het licht en checkt het waarheidsgehalte ervan.

Feit of fictie: Komt onze arbeidsmarkt tot stilstand?

Komt onze arbeidsmarkt tot stilstand?

Het aantal nieuwe jobs is in België gezakt naar het laagste peil in tien jaar. Dat blijkt uit statistieken van DynaM, dat de bewegingen op de arbeidsmarkt registreert (zie grafiek). Dat onderzoek is uniek omdat het niet louter de nettogroei aan banen in kaart brengt, die helaas in negatieve zin blijft evolueren, maar ook de onderliggende jobcreatie en -vernietiging, die anders verborgen blijven. Jammer genoeg is ook op dat vlak de trend veeleer verontrustend. Zo verdwijnen er steeds minder jobs, maar komen er ook steeds minder nieuwe bij. De vraag is dus niet zozeer óf onze arbeidsmarkt tot stilstand is gekomen, dan wel hoe we die stilstand zo vlug mogelijk kunnen doorbreken en de Belgische jobmotor opnieuw aan de praat krijgen.

Correct

Jobcreatie is pijnpunt en net daarom topprioriteit van nieuwe regering

Het sociaal-economische beleid dat de vorige regeringen voerden onder impuls van de PS vernietigde meer jobs dan dat het er creëerde. Alleen met een doordacht groeibeleid kunnen we de huidige negatieve trend op de arbeidsmarkt doorbreken en het tij snel keren.

Voor de nieuwe federale regering met de N-VA is jobcreatie alvast een topprioriteit. Zij koestert de ambitie om de komende drie jaar 80.000 extra banen te creëren. Alleen gelooft deze regering niet in een overheid die zelf al die broodnodige banen schept - het PS-model - maar wel in een overheid die de juiste voorwaarden schept om opnieuw banengroei in onze bedrijven te realiseren.

Meer jobs en meer mensen aan het werk, dat bereik je slechts als je economie voldoende dynamisch en competitief is. Daarom maakt deze regering werk van een structurele lastenverlaging op arbeid, moedigt zij langer werken aan en maakt ze soepele loopbanen mogelijk.

Vooral de eerste jaren van deze legislatuur verschaft zij via allerlei maatregelen een belangrijke impuls aan de economie. Alleen al de eenmalige indexsprong in 2015 geeft onze bedrijven voor 2,6 miljard euro extra zuurstof. Voeg daarbij een verdere loonmatiging en op twee jaar tijd rijdt deze regering zo de loonkostenhandicap met de buurlanden dicht die onze economie al sinds 1996 plaagt. Al die maatregelen samen maken dat onze bedrijven meer kunnen investeren, ook in innovatie, en dat hun commerciële slagkracht vergroot. En daar zal onze tewerkstelling alleen maar wel bij varen.

Feit of fictie: Dragen vermogenden onvoldoende bij aan herstelbeleid?

Dragen vermogenden onvoldoende bij aan herstelbeleid?

In een opiniestuk in de zakenkrant De Tijd laat Wim Coumans, jarenlang een van de topkabinetsmedewerkers van de CD&V, zich positief uit over verschillende ingrijpende sociaal-economische maatregelen uit het programma van de regering-Michel I. Maar volgens hem laat die regering “de kans liggen om fiscale lasten te verschuiven van inkomsten uit arbeid naar inkomsten uit vermogen en naar inkomsten uit schadelijk gedrag voor het milieu.” Coumans beweert dat er in het regeerakkoord daarover alleen schamele minimaatregelen staan.

“De bijdrage van de vermogenden aan de noodzakelijke sanering van de overheidsbegroting en aan een vermindering van de heffingen op arbeidsinkomsten is dan ook verwaarloosbaar”, luidt zijn conclusie. Maar wie het regeerakkoord aandachtig leest, zal vaststellen dat er ernstige inspanningen worden gevraagd aan iedereen. Dus ook aan de beterbedeelden in onze maatschappij.

Incorrect

Iedereen draagt steentje bij en voor het eerst ook de grote vermogens

Het is niet zo dat enkel de werknemer de rekening betaalt voor het wanbeleid van de Belgische overheid. Die geeft al decennialang meer geld uit dan er binnenkomt. Een gezin dat dit jaar na jaar doet, weet dat dan op een dag de deurwaarder komt aankloppen. Een overheid kan dat lang uitstellen, maar uiteindelijk krijgt ook die de rekening gepresenteerd door de financiële markten, die zo’n land als onbetrouwbaar gaan beschouwen.

De N-VA ziet erop toe dat deze regering eindelijk orde op zaken stelt en dus geen schulden meer bijmaakt die onze kinderen later moeten afbetalen. In eerste instantie door op de overheid zelf te besparen. We gaan voor een betere en moderne dienstverlening, met minder middelen. We zetten de boeken op orde, zonder aan de belastingkraan te draaien. Sommige belastingen gaan omhoog, maar elke euro daaruit investeren we opnieuw in hogere nettolonen, een verhoging van de laagste pensioenen en een betere sociale bescherming.

In het begin van de rit worden daarvoor inspanningen gevraagd aan iedereen. De overheid, de burger en de bedrijven: iedereen zal een duit in het zakje moeten doen. Iedereen, en dus ook de beterbedeelden in de maatschappij. Zo wordt de beurstaks fors opgetrokken. En ook de financiële sector, die toch een aandeel had in het ontstaan van de financiële crisis, zal een extra bijdrage leveren aan de begroting. Tot slot worden voor het eerst ook de echt grote vermogens aangesproken. Wie voldoende financiële middelen heeft om zijn vermogen onder te brengen op de Kaaimaneilanden, in Liechtenstein of andere belastingparadijzen zal nu ook een billijke bijdrage moeten leveren. Allemaal samen brengen deze maatregelen meer dan een half miljard euro in het laatje, of ongeveer een vierde van alle nieuwe inkomsten. Iedereen draagt dus bij, zeker wie het zich kan veroorloven.