Geschiedenis van de N-VA
De Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) is een jonge partij met een lange voorgeschiedenis die wortelt in het democratisch Vlaams-nationalisme. De N-VA ontstaat in 2001 uit de Volksunie (VU) die in 1954 was opgericht.
2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010
2001: Uit het puin van de Volksunie
In juni 2001 wordt een ledenreferendum gehouden over de opsplitsing van de VU, die in een crisis verkeert. De groep ‘Vlaams-Nationaal’, o.l.v. Kamerlid Geert Bourgeois, haalt 47 % van de stemmen, de groep ‘Niet Splitsen’, rond Vlaams parlementslid Johan Sauwens, 30 % en ‘De Toekomstgroep’ rond de Vlaamse ministers Bert Anciaux en Paul Van Grembergen 23 %.
De groep ‘Vlaams-Nationaal’ neemt de VU-structuren over. Op 13 oktober 2001 wordt Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) als naam gekozen. Zeven VU-parlementsleden kiezen voor de N-VA. Geert Bourgeois wordt door de partijraad aangesteld als waarnemend voorzitter.
De partijraad stelt op 13 oktober 2001 ook een beginselverklaring en het manifest van de N-VA op. De N-VA omschrijft zichzelf als een democratische Vlaams-nationale partij, die ijvert voor een onafhankelijk Vlaanderen als lidstaat van de Europese Unie.
Eerste grote landelijk bijeenkomst in Gent op 2 december 2001. De N-VA profileert zich als een partij met beginselvaste politici die woord houden, een partij die opkomt voor het algemeen Vlaams belang en die zich richt tot vrije en verantwoordelijke Vlamingen.
2002: Congres voor zes miljoen Vlamingen
Het ideologisch fundament van de N-VA wordt gelegd op het eerste landelijk congres van de N-VA op 4 en 5 mei 2002 in Leuven, dat wordt voorgezeten door Bart De Wever. Geert Bourgeois wordt door de leden verkozen tot eerste algemeen voorzitter. Het congres legt eveneens het programma van de partij vast: staatshervorming (Vlaamse staat, Brussel als Vlaamse hoofdstad, binnenlands beleid in Vlaanderen), Vlaanderen en de wereld (Europese Unie, globalisering en Noord-Zuidverhoudingen, migratie) en de Vlaamse samenleving (versterking van de democratie, inclusief beleid, mediapolitiek).
Niet alleen congresseren is belangrijk, ook actie voeren. De partij roept op om te stoppen metwapenleveringen aan Nepal, India en Pakistan, terwijl de regering zelf bezig is het regime in Nepal met wapens te bevoorraden. “Anders gaan leveren”, zegt de N-VA tot de groenen in de regering.
Geert Bourgeois schrijft een scherpe analyse op het regeringsbeleid in zijn boek “De puinhoop van paars-groen”.
2003: Drempel als hinderpaal
De N-VA doet voor het eerst mee aan federale verkiezingen en haalt op 18 mei 2003 meer dan 200 000 stemmen. Maar de paarsgroene meerderheid beslist een kiesdrempel van 5 procent in te voeren. De N-VA haalt met 4,92 % die drempel net niet voor de Senaat. In de Kamer wordt die wel gehaald in West-Vlaanderen, maar niet in de andere Vlaamse kiesomschrijvingen. Geert Bourgeois wordt het enige federaal parlementslid voor de N-VA.
Succes en ontgoocheling liggen soms dicht bij elkaar. De N-VA krijgt geen partijfinanciering meer van de federale overheid.
2004: Valentijn en Vlaams kartel
Op de feestdag van Valentijn, 14 februari 2004, beslist de partijraad van de N-VA om met de CD&V kartel te vormen voor de Vlaamse, Brusselse en Europese verkiezingen van 13 juni 2004. Bedoeling is de paarsgroene meerderheid te breken en de sterkste formatie in Vlaanderen te worden.
Het Vlaams kartel boekt succes en haalt 26,1 %. CD&V/N-VA wordt de grootste in Vlaanderen. De N-VA krijgt zes Vlaamse parlementsleden en één Europees parlementslid.
Ook de paarsgroene macht in Vlaanderen gaat eraan. In juli 2004 wordt een Vlaamse regering gevormd tussen CD&V/N-VA, VLD en sp.a-Spirit, met Yves Leterme (CD&V) als minister-president. Geert Bourgeois wordt Vlaams minister van Bestuurszaken, Buitenlands Beleid, Media en Toerisme.
Een nieuwe N-VA-voorzitter moet worden verkozen, nu Geert Bourgeois minister is. Op 23 oktober 2004 kiest het nationaal congres in Gent Bart De Wever.
De splitsing van de kieskring en het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde wordt een moeilijke klip. Open Vld en sp.a-Spirit volgen het akkoord tussen de Vlaamse regeringspartijen niet en weigeren in mei 2005 een wetsvoorstel over de splitsing te stemmen in de Kamer. Een Vlaamse regeringscrisis dreigt, maar op 20 mei geeft het Vlaams parlement de regering Leterme toch het vertrouwen.
Daarvoor is een nieuwe aanvullende regeringsverklaring nodig, waarin de positie van de Nederlandstaligen in de Vlaamse Rand rond Brussel wordt versterkt. Een van de belangrijke punten is een Vlaamse Wooncode.
De N-VA trekt naar Wallonië met 12 vrachtwagens vol met 11 miljard nepeuro’s, de jaarlijkse transfer van Vlaanderen naar Franstalig België.
2006: Tweede electoraal succes
Op 11 februari 2006 houdt de N-VA in Antwerpen haar tweede landelijk congres onder het motto “Bouwstenen voor een lokaal beleid”.
Ondertussen vergeet de N-VA de acties niet. In maart wordt een flitspalenactie gehouden om de onrechtvaardige verdeling van het verkeersboetefonds aan te klagen.
De gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2006 zijn een tweede succes voor de N-VA. In twee derde van de gemeenten is er een kartellijst. Soms komt de N-VA met een eigen lijst op (in 
Dessel haalt ze zelfs de absolute meerderheid) en soms staan de kandidaten op lokale lijsten. De N-VA krijgt ruim 200 gemeenteraadsleden en meer dan 100 OCMW-raadsleden. Voor de provincieraadsverkiezingen werden overal CD&V/N-VA-kartellijsten ingediend. In Antwerpen wordt Bart De Nijn bestendig afgevaardigde.
De toetreding op 30 november 2006 van Jean-Marie Dedecker (ex-VLD) tot de N-VA veroorzaakt even een kortsluiting met CD&V. De partijraad van de N-VA kiest toch voor de voortzetting van het kartel. Dedecker verlaat de partij.
2007: Derde succes voor meer autonomie
Weer een verkiezingsjaar. “Laat Vlaanderen niet verst(r)ikken” is de slagzin van een succesrijke precampagne, waarmee de N-VA de eis voor meer bevoegdheden hoog op de agenda plaatst.
De federale verkiezingen van 10 juni 2007 betekenen een derde verkiezingssucces. Het kartel CD&V/N-VA haalt 29,6 % voor de Kamer en 31,4 % voor de Senaat. De N-VA krijgt vijf Kamerleden en twee senatoren. Acht jaar paars is echt voorbij.
Lange onderhandelingen voor de vorming van een oranje-blauwe regering verlopen uiterst moeizaam. De Franstaligen blijven ‘non’ zeggen tegen elke staatshervorming. De N-VA houdt vast aan redelijke Vlaamse eisen en kiesbeloftes. Na twee mislukte formatiepogingen van Yves Leterme wordt op 21 december een interim-regering gevormd o.l.v. Guy Verhofstadt. De N-VA treedt niet in de regering, maar geeft haar – op één onthouding na – wel het vertrouwen in het parlement.
2008: Einde van kartel
De N-VA voert op 14 februari een Valentijnsactie in 20 stations om de noodzaak van een grote staatshervorming te blijven onderstrepen. Treinreizigers krijgen een Valentijnscadeautje met de boodschap “We blijven ‘hart’ werken voor Vlaanderen”.
Bart De Wever wordt in maart 2008 door de leden herkozen tot algemeen voorzitter.
De regering van Yves Leterme, die Verhofstadt was opgevolgd, slaagt er niet in een staatshervorming tot stand te brengen. Het blijft ‘non’. Er zijn na 15 maanden onderhandelen geen garanties op een staatshervorming. Op 21 september 2008 zegt het congres van de N-VA bijna unaniem de steun aan de federale regering op.
CD&V wil de gemeenschapsdialoog toch voortzetten. De N-VA gelooft daar niet meer in. Geert Bourgeois neemt ontslag uit de Vlaamse regering. Het Vlaams kartel houdt op te bestaan. Enkel de samenwerking op provinciaal en gemeentelijk niveau blijft.
2009: De grote doorbraak
Weer een cruciaal jaar met Vlaamse en Europese verkiezingen. De N-VA gaat op eigen kracht naar de kiezer en moet dit keer de kiesdrempel overwinnen. De campagne “Afrit Vlaanderen – Uitrit crisis” slaat aan.
7 juni 2009 wordt de grootste overwinning in de geschiedenis van de N-VA met 13,1 %, meer dan 530 000 stemmen en 16 zetels in het Vlaams parlement. De N-VA haalt op eigen kracht een Europese zetel en haalt een zetel in het Brussels parlement.
De N-VA treedt toe tot de Vlaamse regering na bijna unanieme goedkeuring door het ledencongres op de vooravond van de Vlaamse feestdag. De N-VA krijgt met Geert Bourgeois en Philippe Muyters twee Vlaamse ministers. Jan Peumans wordt voorzitter van het Vlaams parlement.
2010: Vlaams-federale contradictie
De Vlaamse regering moet de crisis overwinnen door de komende jaren te besparen. De N-VA voert op Vlaams niveau een assertieve politiek en wil de Vlaamse bevoegdheden maximaal benutten. Op federaal niveau gebeurt er niets meer: geen besparingen, geen asiel- en migratiebeleid, geen energiepolitiek, geen hervorming van justitie, geen staatshervorming.
Op 13 juni geeft de Vlaamse kiezer een duidelijk signaal dat het zo echt niet verder kan. De N-VA wint overtuigend de federale verkiezingen en wordt de grootste partij van het land.
|
Wie is wie ? |
Nieuws |
Standpunten Over N‐VA |
In je buurt Laat je horen |
Nieuw‐Vlaamse Alliantie |
