Werk maken van confederalisme

Door Bart De Wever op 21 september 2016, over deze onderwerpen: Politiek, N-VA
De N-VA was, is én blijft een Vlaams-nationalistische partij

Voor wie er ooit aan twijfelde: de N-VA was, is én blijft een Vlaams-nationalistische partij. Van bij onze oprichting streven wij naar Vlaamse zelfstandigheid, en overtuigen we verkiezing na verkiezing steeds meer Vlamingen daarvan.

Begin 2014 tekenden duizenden N-VA-leden op een driedaags congres in Antwerpen het Confederalisme Willen we iets structureel veranderen, dan moeten we de structuren veranderen. Confederalisme is de structurele verandering die dit land nodig heeft. Confederalisme heeft als uitgangspunt dat Vlaanderen en Wallonië eigenaar zijn van alle bevoegdheden. Ze oefenen die zelf uit maar kunnen ook samen beslissen om sommige bevoegdheden samen te beheren op het confederale niveau, in hun beider belang. Zo wordt de logica volledig omgedraaid. In plaats van bevoegdheden over te dragen van het federale niveau naar Vlaanderen en Wallonië, kunnen bevoegdheden worden overgedragen naar het confederale niveau. Gedwongen samenwerking wordt vervangen door vrijwillige samenwerking. Moeten wordt willen. Afbreken van bovenaf wordt opbouwen van onderuit. Confederalisme is dus samen beslissen wat we samen willen doen. confederalisme uit: Vlaanderen en Wallonië gaan elk hun eigen weg en beslissen samen wat ze nog gemeenschappelijk willen doen.

VVV-congres
Het confederalisme is de eerste volgende stap die wij willen zetten. Daarover zijn wij het allemaal eens. De vraag is: hoe kunnen wij dat realiseren? Hoe zorgen wij ervoor dat het confederalisme geen politieke fantasie blijft?
 
Bij vorige staatshervormingen zaten de Franstaligen namelijk in een zetel. Zij waren ‘demandeur de rien’. Zij vroegen niets. Dankzij de grendelgrondwet en veto’s hoefden zij enkel te wachten tot de Vlamingen na ellenlange onderhandelingen wanhopig het bijltje erbij neerlegden. Vervolgens kwam er dan een staatshervorming die alles complexer maakte, Vlaanderen handenvol geld kostte en geen wezenlijke autonomie met zich meebracht.
 
In 2010 beukten wij met de N-VA 541 dagen lang tevergeefs in op een onwrikbare PS-burcht. Tot de andere Vlaamse partijen door de knieën gingen. Het resultaat was een dramatische staatshervorming en een door Franstaligen gedomineerde PS-regering die een desastreus beleid voerde voor Vlaanderen.

Ik heb toen gezworen: ‘Dit nooit meer!’ Wij moeten de rollen omdraaien. Wij moeten de Franstaligen in de positie van vragende partij krijgen. Wij moeten de Franstaligen uit hun kot lokken. En de enige manier om dat mogelijk te maken is door de macht te gebruiken die de Vlaamse kiezers ons gegeven hebben.

Wij voeren een beleid dat goed is voor Vlaanderen en waar de Vlamingen al decennia om vragen. Laurette Onkelinx spreekt niet voor niets over ‘la flamandisation’. En vroeg of laat zal de druk op de PS onhoudbaar worden. Misschien niet vandaag. Misschien niet morgen. Maar snel.

Die strategie is niet risicoloos. Maar op ons congres over de federale regeringsdeelname in de Lotto Arena kwamen we samen overeen: het is de beste strategie als we geen genoegen willen nemen met gemorrel in de marge maar de zaken echt fundamenteel willen veranderen.

Wanneer we de stap naar het confederalisme kunnen zetten, valt niet te voorspellen. Dat zal van de kiezer afhangen, en van niemand anders. Maar het grootste cadeau dat wij de PS kunnen schenken, is interne verdeeldheid.

We moeten eendrachtig en hard verder werken. Van deur tot deur, in gemeenteraden en parlementen, van Dorpsstraat tot Wetstraat, van De Panne tot Voeren. Laat uw stem horen. Zeg uw gedacht. Laat het knetteren. Maar twijfel nooit aan onze Vlaamse overtuiging.

Met vastberaden groeten,

Bart De Wever
Algemeen voorzitter

Bart De Wever

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is