Voor welzijnswerk is ene Vlaming drie keer meer waard dan andere

3 augustus 2015, over deze onderwerpen: Welzijn

“Vlamingen die een beroep moeten doen op een welzijnswerker, wonen beter in Brugge dan in Vilvoorde. Dat komt omdat de Centra voor Algemeen Welzijnswerk in Noord-West-Vlaanderen 19 euro subsidie per inwoner krijgen. In Halle-Vilvoorde is dat met 7,5 euro bijna drie keer minder”, zegt Lorin Parys, Vlaams volksvertegenwoordiger (N-VA). “En daar moet verandering in komen want elke Vlaming heeft recht op dezelfde hulp wanneer hij in de penarie zit. Nu is het alsof je bij tegenslag ook nog eens de lotto moet winnen om net op die plek te wonen waar je de meest uitgebreide hulp krijgt. Dat kan niet.”

Centra voor Algemeen Welzijnswerk (CAW’s) zijn een belangrijke speler in het eerstelijns hulpaanbod. CAW’s helpen mensen met al hun vragen en problemen die te maken hebben met welzijn. Dat kan gaan van crisishulp, hulp bij dakloosheid of begeleiding bij een scheiding tot hulp bij juridische vragen of geldproblemen. In Vlaanderen zijn er 11 CAW’s die regionaal een aanbod hebben. Maar die elf krijgen een erg ongelijke financiering waardoor de Vlaming een erg uiteenlopende toegang tot soms broodnodige hulp heeft.

Loterij
De tabel in bijlage geeft een overzicht van de subsidies die elk CAW krijgt per inwoner. “In Noord-West-Vlaanderen ben je als hulpzoekende het beste af. In Centraal-West-Vlaanderen, Boom-Mechelen-Lier en Halle-Vilvoorde heb je pech. Dat is fundamenteel oneerlijk, hulp mag geen kansberekening worden”, zegt Lorin Parys.

Het CAW Halle-Vilvoorde, dat met een pak grootstedelijke problemen zit door de nabijheid van Brussel, krijgt zelfs nauwelijks de helft van het gemiddelde dat aan hulpverlening in andere regio’s wordt besteed.  Het feit dat Halle-Vilvoorde maar 1.1 voltijdse CAW-werknemer heeft per 10.000 inwoners kan voor een deeltje verklaard worden door het feit dat dit CAW als enige geen residentieel aanbod heeft voor dak- en thuislozen maar enkel over een crisisopvangcentrum beschikt.

Rekenhof
De ongelijke financiering is deels historisch te verklaren. Toch blijft ze voortbestaan, ondanks alle aanmaningen van het Rekenhof om de situatie recht te trekken. In 2006 nam het Rekenhof de financiering van de CAW’s al  op de korrel. Het besloot toen dat de decreetgever “het opstellen van een programmatie heeft […] opgedragen aan de regering. Tot op heden [2006] (zeven jaar later) heeft de minister echter nog geen programmatie uitgewerkt.”

Nu, zestien jaar later, is dat nog steeds niet het geval, al is er beterschap in zicht. Minister Vandeurzen (CD&V) zegt in een antwoord op een schriftelijke vraag van Lorin Parys: “Er wordt op dit ogenblik een programmatie uitgewerkt voor de sector van het algemeen welzijnswerk. De programmatie is een instrument om een evenwichtig gespreid hulpverleningsaanbod te bepalen op basis van objectieve gegevens, onder meer over de bevolking en de maatschappelijke problematieken. Uiteraard zal er bij de verdeling van extra middelen rekening worden gehouden met de resultaten van de programmatie.”

Snel meest schrijnende onderfinanciering aanpakken
De N-VA pleit ervoor om snel werk te maken van die oefening. “De gelijke spreiding van hulp gebaseerd op objectieve criteria is belangrijk. Die garandeert immers dat elke Vlaming dezelfde hulp krijgt voor eenzelfde probleem, ongeacht van waar hij woont”, vindt Lorin Parys. “Wanneer er extra geld beschikbaar is, vragen we de minister om de minst bedeelde CAW’s eerst bij te tanken zodat de grootste noden eerst gelenigd kunnen worden.”