Tot 150 miljoen op 5 jaar vrij te maken door witte producten. Ook patiënten zouden tot 25 miljoen uit eigen zak besparen

18 juli 2018, over deze onderwerpen: Gezondheidszorg, Artsen, Medicijnen

Wanneer artsen een geneesmiddel voorschrijven, kunnen ze een bepaald merk of enkel het werkzaam bestanddeel voorschrijven. In het laatste geval kan de apotheker het goedkoopste merk zelf kiezen en afleveren aan de patiënt. Apothekers doen dit in bijna 90 procent van de gevallen. Artsen schrijven echter maar in 9 procent van de gevallen op werkzaam bestanddeel voor. Mochten zij dat altijd doen, dan zou dit de Sociale zekerheid De sociale zekerheid is in België tot nader order federaal. De belangrijkste pijlers van de Belgische sociale zekerheid zijn: de ziekte- en invaliditeitsverzekering (RIZIV), de pensioenen, de werkloosheidsverzekering en de kinderbijslagen. Daarnaast ook nog beroepsziekten, arbeidsongevallen en jaarlijkse vakantie. Sommige Vlaamse partijen ijveren al lang voor de overheveling van (grote delen van) de sociale zekerheid naar gewesten en gemeenschappen. sociale zekerheid tot 30 miljoen per jaar besparen, en de patiënt zelf nog eens 5 miljoen. Dat blijkt uit cijfers van Yoleen Van Camp, N-VA-Kamerlid en doctor in de Medische Wetenschappen. Van Camp: “Gezien het grote potentieel om voor maatschappij en patiënt te besparen, ben ik zeer tevreden dat deze regering de nodige stappen heeft gezet om hier beter op in te zetten.”

Het percentage voorschriften op werkzaam bestanddeel stijgt jaar na jaar licht, van 7 procent in 2011 tot 9 procent in 2015. Veel artsen blijven dus een bepaald merk van geneesmiddelen voorschrijven en dat is niet altijd het goedkoopste. In sommige gevallen kan het nodig zijn om bij een bepaald merk te blijven, bijvoorbeeld als de patiënt een bepaald ingrediënt niet verdraagt of bijvoorbeeld aan een bepaald merk gewoon is en dus in de war zou raken bij een wijziging. Dat is echter niet bij het gros van de voorgeschreven medicatie zo. Daarom zou het percentage voorschriften op werkzaam bestanddeel nog flink opgetrokken mogen worden. We zien dat wanneer dat gebeurt, de apotheker in 87 procent van de gevallen dan effectief de goedkopere variant aflevert.

Wanneer telkens zou worden voorgeschreven op werkzaam bestanddeel en apothekers dan altijd het goedkoopste middel zouden afleveren, dan zou tot 30 miljoen per jaar extra bespaard kunnen worden aan de sociale zekerheid. De patiënt zou erbovenop tot 5 miljoen per jaar besparen, want die betaalt uit eigen zak een percentage op de totaalprijs van geneesmiddelen (het remgeld). Dit zou bovenop besparingen komen die de patiënt en maatschappij alvast maken door het farmapact, waarbij de prijs na patent-verval sneller en meer daalt – die bespaart de maatschappij zo’n 29 miljoen per jaar en de patiënt zelf nog eens dik 7 miljoen. De cijfers betreffen trouwens alleen de geneesmiddelen die via de apotheek gehaald worden. Ook de ziekenhuizen zouden hier nog flink kunnen besparen want uit de cijfers blijkt dat zij nog in 57 procent van de gevallen kiezen voor een merkproduct, terwijl er goedkopere alternatieven voorhanden zijn.

Daarom juicht Van Camp toe dat er nu stappen zijn gezet door de regering: “Het streefpercentage voor voorschriften op werkzaam bestanddeel is opgetrokken. Sinds 2015 lopen er feedbackcampagnes waarbij een (tand)arts zijn/haar profiel te zien krijgt.” Bovendien loopt er sinds 2015 een evaluatie via de artsensyndicaten om op te volgen dat informatie over 'goedkope' geneesmiddelen goed doorstroomt naar de voorschrijvers. De minister zou ook een cijfermatige analyse maken, om te zien of de campagnes de gewenste vruchten afwerpen. Van Camp heeft de minister hierover bevraagd. Zij vindt dat er sneller meer besparingen moeten doorgevoerd worden zoals door op witte producten in te zetten, zodat er meer centen vrijgemaakt kunnen worden voor onder andere zorgverleners.