Ongelijke verdeling artsenquota tussen landsdelen eindelijk en definitief van de baan

16 maart 2018, over deze onderwerpen: Hoger onderwijs, Gezondheidszorg, Artsen

Donderdag werd in plenaire het wetsontwerp rond de artsenquota gestemd. Na twintig jaar komt er zo eindelijk een einde aan een Communautair Alles wat te maken heeft met de verhoudingen tussen de gewesten en de gemeenschappen. Deze verhoudingen worden geregeld via een uitgebreide taalwetgeving van 1966 en de zes staatshervormingen tussen 1970 en vandaag. Het gaat echter niet alleen over taalculturele conflicten. Er zijn ook fundamenteel verschillende visies over het sociaaleconomisch beleid, migratie, justitie, enzovoort. Er ontstond een democratisch deficit met twee gesplitste publieke opinies. communautair beladen dossier. Het ingangsexamen voor studenten geneeskunde in de Franstalige universiteiten wordt verplicht, de verdeling van de RIZIV-nummers tussen Vlaanderen en Wallonië wettelijk verankerd volgens bevolkingsaantal en het overtal aan artsen in Wallonië wordt rechtgezet. “Waar vorige regeringen de Vlamingen de Waalse overconsumptie lieten betalen, zet de N-VA hiermee een historische scheefgroei recht”, zegt N-VA-Kamerlid Valerie Van Peel.

Eind jaren negentig voerde de federale regering een rem in op het aantal artsen dat na afstuderen een RIZIV Het Rijksinstituut voor Ziekte en Invaliditeitsverzekering (RIZIV) is een federale openbare instelling die de gezondheidszorg, een deel van de sociale zekerheid, organiseert. Het Instituut bestaat uit vier kerndiensten: Geneeskundige Verzorging, Uitkeringen, Geneeskundige Evaluatie en Controle, en Administratieve Controle. In het RIZIV zetelen vertegenwoordigers van werknemers, werkgevers, ziekenfondsen en zorgverstrekkers. Aan Vlaamse zijde ijveren verschillende partijen voor een overheveling van de gezondheidszorg naar de gemeenschappen. RIZIV -nummer kon ontvangen. Dit nummer is nodig om de job volwaardig te kunnen uitoefenen. Hiermee wilde men de medische overconsumptie als gevolg van een te veel aan artsen tegengaan en vermijden dat de opleidingen in kwaliteit zouden inboeten door te druk bezette aula’s. De gemeenschappen kregen de opdracht de instroom van studenten geneeskunde aan de universiteiten te beperken. Vlaanderen voerde meteen een ingangsexamen in, Wallonië deed niets. PS-minister van Volksgezondheid Laurette Onkelinx zorgde ervoor dat het teveel aan Franstalige studenten gebruik kon maken van de RIZIV-nummers die voor de studenten van de jaren nadien waren voorzien. Gevolg: een enorm overtal aan artsen aan Franstalige kant en een blijvende overconsumptie waarvan de rekening federaal wordt betaald. Om niet te spreken over de duizenden Vlaamse gezinnen die zich jaar op jaar terecht miskend voelden omdat hun zoon of dochter niet aan de opleiding kon beginnen terwijl het in Wallonië vrijheid blijheid bleef.

Vanuit de oppositie heeft de N-VA dit dossier jaren aangeklaagd, maar nooit was er de politieke wil om het op te lossen. Die is er nu met ons in de meerderheid wel. Na enkele vertragingsmanoeuvres vanwege de Franstalige oppositie kon het parlement vandaag het ontwerp goedkeuren dat deze situatie eindelijk rechttrekt. “Het overtal aan artsen dat in het verleden werd opgebouwd, wordt mee in rekening gebracht. Voor de Franstalige universiteiten is een ondergrens bepaald om hun opleidingen leefbaar te houden gedurende deze periode, maar het overtal wordt vanaf nu elk jaar maximaal gecompenseerd”, zegt Van Peel. “Bovendien is er nu een ingangsexamen aan Franstalige kant en het zal er moeten blijven, want het is een voorwaarde voor het hele akkoord. Tenslotte wordt de verdeling van RIZIV-nummers tussen Wallonië en Vlaanderen wettelijk vastgelegd volgens de enige sleutel die mag tellen, en dat is het bevolkingsaantal. Hiermee neemt de regering terecht afstand van de huidige situatie waarbij de planningscommissie de historisch scheefgegroeide situatie dreigde te institutionaliseren. Dat het nooit zo ver had mogen komen, staat vast. Maar met dit akkoord lossen we het voor eens en altijd op in het belang van onze toekomstige artsen, hun patiënten en de betaalbaarheid van de gezondheidszorg. De rekening voor het overschot aan artsen in Wallonië is lang genoeg betaald door Vlaanderen. Dat stopt hier en nu”, besluit Van Peel.