N-VA wil minder politieke mandaten via confederalisme

De N-VA organiseerde vandaag haar derde studiedag over Confederalisme Willen we iets structureel veranderen, dan moeten we de structuren veranderen. Confederalisme is de structurele verandering die dit land nodig heeft. Confederalisme heeft als uitgangspunt dat Vlaanderen en Wallonië eigenaar zijn van alle bevoegdheden. Ze oefenen die zelf uit maar kunnen ook samen beslissen om sommige bevoegdheden samen te beheren op het confederale niveau, in hun beider belang. Zo wordt de logica volledig omgedraaid. In plaats van bevoegdheden over te dragen van het federale niveau naar Vlaanderen en Wallonië, kunnen bevoegdheden worden overgedragen naar het confederale niveau. Gedwongen samenwerking wordt vervangen door vrijwillige samenwerking. Moeten wordt willen. Afbreken van bovenaf wordt opbouwen van onderuit. Confederalisme is dus samen beslissen wat we samen willen doen.Hoe de N-VA het confederalisme concreet vorm wil geven, leest u in de definitieve tekst van het VVV-congres. confederalisme voor alweer 250 toehoorders. De copernicaanse hervorming van de staatsstructuur moet net zoals in Zwitserland leiden tot beter bestuur en veel minder politieke mandaten.

De derde studiedag rond Objectief V was opgehangen aan de Zwitserse staatkundige succesrecepten. Zwitserland-kenner en prof economie David Stadelmann kwam het succes van het fiscale federalisme in Zwitserland uitleggen: de hoge lokale autonomie van de Zwitsers zorgt voor een performante overheid en slaagt om ook de belangen van de komende generaties te vrijwaren door een lage schuldgraad.

Kamerfractievoorzitter Peter De Roover loofde het zelfvertrouwen van de Zwitsers om hun kantons, hoe klein ook, de autonomie te geven om zelf hun beleid vorm te geven. Hij riep de Franstaligen op tot vertrouwen in eigen kunnen: “Clièntelisme als levensverzekering, graaicultuur en politieke en maatschappelijke verstarring zijn geen onontkoombare natuurwetten. Neem uw lot in handen.”

Expert Sociale zekerheid De sociale zekerheid is in België tot nader order federaal. De belangrijkste pijlers van de Belgische sociale zekerheid zijn: de ziekte- en invaliditeitsverzekering (RIZIV), de pensioenen, de werkloosheidsverzekering en de kinderbijslagen. Daarnaast ook nog beroepsziekten, arbeidsongevallen en jaarlijkse vakantie. Sommige Vlaamse partijen ijveren al lang voor de overheveling van (grote delen van) de sociale zekerheid naar gewesten en gemeenschappen. sociale zekerheid en Kamerlid Jan Spooren lichtte toe hoe de N-VA dan die Zwitserse succesrecepten wil toepassen via haar confederalisme. Zo moet er gebroken worden met de Belgische ziekte van iedereen bevoegd, maar niemand verantwoordelijk. Alleen Veiligheid, Defensie, Buitenlandse zaken en een beperkt aantal financiële afspraken blijven nog op het confederale niveau. Dat betekent dat meteen ook een heel aantal politieke mandaten en structuren de schop op kan. De Senaat wordt afgeschaft, de Kamer gereduceerd tot 50 afgevaardigden van de deelstaten, de confederale regering krimpt in tot 6 ministers en ook de deelstaten rationaliseren.

In het confederalisme worden de deelstaten niet alleen verantwoordelijk voor de eigen uitgaven maar ook voor de inkomsten. Het Belgisch dotatiefederalisme leidt tot weinig uitgavendiscipline en dus tot hogere belastingen en hogere schulden. Spooren ging uitvoerig in op Brussel dat sinds de zesde staatshervorming jaarlijks een half miljard extra krijgt, maar waar de Brusselse bestuurders zelfs het economisch belang van haar luchthaven niet zien. De N-VA wil al langer een opkuis van de Brusselse structuren: minstens 500 politieke mandaten minder en een fusie van de 19 gemeenten, de 19 OCMW’s en de 6 politiezones.

Ten slotte moet ook de solidariteit transparant worden. Vandaag betaalt een gemiddelde Waal tot 20 procent minder belastingen dan de gemiddelde Vlaming, terwijl Wallonië een grotere publieke sector en een groter aandeel in de sociale uitgaven heeft. Spooren: “In Vlaanderen is de PS lang de belichaming van dat model geweest, maar het is de staatsstructuur zelf die er voor zorgt dat Wallonië en Brussel economisch ter plaatse blijven trappelen.”

De politieke toestand in Wallonië en de schandalen rond de PS domineerden de gesprekken achteraf. Matthias Diependaele herhaalde de communautaire strategie van de N-VA nog eens: “We hebben gekozen om België op zijn Vlaams te besturen. De Concurrentiekracht De mate waarin ondernemingen in het ene land kunnen concurreren met dezelfde ondernemingen in een ander land. Sinds 1996 bestaat er in België een wet om de concurrentiekracht te bewaken. Die stelt dat de Belgische loonkosten niet sneller mogen evolueren dan het gemiddelde van onze drie buurlanden. De CRB (Centrale Raad voor het Bedrijfsleven) meet elk jaar of die doelstelling wordt gehaald. concurrentiekracht is versterkt en er zijn economische hervormingen doorgevoerd. Vandaag draait de jobmotor op volle toeren; in Vlaanderen, maar ook in Wallonië en Brussel. Op de veiligheidsdepartementen en op vlak van asiel en migratie hebben we een omslag kunnen realiseren, ook tot tevredenheid van de gewone Waal. De uitkomst van die strategie kan niemand voorspellen, maar in Franstalig België zijn er dingen in beweging die nog nooit in beweging zijn geweest.”