N-VA koppelt steun voor begroting aan strenger asielbeleid en besparing op kabinetten

9 juli 2019, over deze onderwerpen: Federale begroting

De N-VA maakt haar steun aan de voorlopige begroting voorwaardelijk. Kamerlid Sander Loones onderstreepte dat de budgettaire uitdaging groot blijft en dat er daarom gepraat moet worden over hervormingen en besparingen. “Het is tijd om aan tafel te gaan en te praten, maar we willen niet dat er langs de achterdeur nieuw beleid wordt gefinancierd. We vragen aan de restregering een duidelijk engagement om de asielinstroom af te remmen en om zelf de broeksriem aan te halen.”

De budgetten van de asielopvang overschrijden de normale begroting van de voorlopige twaalfden al met meer dan 50 procent: in februari werd een eerste keer een uitzonderlijk bedrag van 62 miljoen toegekend, daarna kwam er nog eens 32 miljoen bij en nu wordt een nieuwe afwijking van 40 miljoen gevraagd. 134 miljoen meerkost en dan moet het laatste deel van het jaar nog komen. Kamerlid Theo Francken vroeg de herinvoering van zijn asielquota: “De asielinstroom moet onder controle worden gebracht, zodat ook de kosten kunnen worden beheerst. Dat kan door het asielquotum met voorrang voor kwetsbare asielzoekers opnieuw in te voeren. Met dat quotum werd de vorige piek in asielaanvragen zeer effectief bestreden. Vroegen in oktober 2018 nog 2.750 mensen asiel aan, dan daalde dat cijfer door het quotum tot 1.942 in november en 1.253 in december.”

Loones vraagt ook aan de regering en de koning om het goede voorbeeld te geven in moeilijke budgettaire tijden, als een goede huisvader: “Er is een kleine vier miljoen bespaard door de kabinetten van de N-VA-ministers te schrappen, maar de regering doet 3 miljoen van die besparing teniet door die budgetten aan hun eigen kabinetten toe te kennen. Nochtans is de werklast van de kabinetten in lopende zaken een stuk beperkter. Een verhoging van de ministerlonen is onbetamelijk en ook de koning zou de indexatie van 61.000 euro kunnen laten terugvloeien naar de schatkist.”

Loones wijst ook op de budgettaire problemen in de Sociale zekerheid De sociale zekerheid is in België tot nader order federaal. De belangrijkste pijlers van de Belgische sociale zekerheid zijn: de ziekte- en invaliditeitsverzekering (RIZIV), de pensioenen, de werkloosheidsverzekering en de kinderbijslagen. Daarnaast ook nog beroepsziekten, arbeidsongevallen en jaarlijkse vakantie. Sommige Vlaamse partijen ijveren al lang voor de overheveling van (grote delen van) de sociale zekerheid naar gewesten en gemeenschappen. sociale zekerheid : “Bij ‘ongewijzigd beleid’ zal het tekort in de sociale zekerheid in 2019 oplopen tot 1,5 miljard en dit terwijl het verwachte tekort slechts stond op 17 miljoen euro. In de periode 2020-2024 stijgen de uitgaven in de sociale zekerheid met 13 miljard en groeit het tekort tot 6 miljard. De restregering Michel-II heeft sinds december 2018 nagelaten om de afgesproken hervormingen zoals het uitdoven van SWT en de degressiviteit van de werkloosheidsuitkeringen uit te voeren.”

“Wij stellen ons dan ook de vraag of op het federale niveau nog een hervormingscoalitie op de been gebracht kan worden. Als deze uitdagingen moeten aangepakt worden met een regering met een meerderheid in Wallonië, en een minderheid in Vlaanderen, dan zal dat onvermijdelijk een belastingregering zijn. Om deze discussie structureel te beslechten, is de stap naar Confederalisme Willen we iets structureel veranderen, dan moeten we de structuren veranderen. Confederalisme is de structurele verandering die dit land nodig heeft. Confederalisme heeft als uitgangspunt dat Vlaanderen en Wallonië eigenaar zijn van alle bevoegdheden. Ze oefenen die zelf uit maar kunnen ook samen beslissen om sommige bevoegdheden samen te beheren op het confederale niveau, in hun beider belang. Zo wordt de logica volledig omgedraaid. In plaats van bevoegdheden over te dragen van het federale niveau naar Vlaanderen en Wallonië, kunnen bevoegdheden worden overgedragen naar het confederale niveau. Gedwongen samenwerking wordt vervangen door vrijwillige samenwerking. Moeten wordt willen. Afbreken van bovenaf wordt opbouwen van onderuit. Confederalisme is dus samen beslissen wat we samen willen doen.Hoe de N-VA het confederalisme concreet vorm wil geven, leest u in de definitieve tekst van het VVV-congres. confederalisme noodzakelijk. Enkel confederalisme kan garanderen dat de overheid efficiënter, en dus ook goedkoper kan worden georganiseerd, met respect voor de democratische keuze van de kiezer langs beide zijden van de taalgrens”, besluit Loones.