N-VA heeft voorstel om tekorten geneesmiddelen aan te pakken

1 november 2018, over deze onderwerpen: Gezondheidszorg, Medicijnen

De apothekers trekken opnieuw aan de alarmbel omdat veel geneesmiddelen niet beschikbaar zijn. Kamerlid Yoleen Van Camp heeft een wetsvoorstel en een resolutie die de tekorten en de onbeschikbaarheid van geneesmiddelen aanpakken. Het voorstel regelt een meldingsplicht, met aanduiding van de oorzaak. Als die oorzaak moedwillig is – zoals het verkopen in het buitenland omdat dat meer opbrengt – worden er strengere boetes opgelegd en kunnen meerkosten verhaald worden op de verantwoordelijke. Bij blijvende problemen voorziet het wetsvoorstel in de verplichting om eerst onze markt te bedienen. Ten slotte regelt het voorstel ook dat apothekers vlotter alternatieven kunnen voorzien, zodat patiënten zo snel mogelijk verder geholpen worden.

“Sorry uw medicament is niet beschikbaar”, patiënten krijgen het steeds vaker te horen bij hun apotheker. De gevolgen kunnen verstrekkend zijn. Volgens het meldpunt van de overheid betreft het gemiddeld 42 geneesmiddelen per maand. In realiteit zijn het er een pak meer, want tot de helft wordt niet aangegeven. Van Camp: “Dat is het eerste probleem. Doordat niet strikt wordt aangegeven welke medicatie onbeschikbaar is en waarom, is er geen overzicht en kan er ook niet opgetreden worden. Daarom regelt het wetsvoorstel dat de meldingsplicht voortaan wordt nageleefd, met ook verplichte aanduiding van de reden. Is dat overmacht (zoals een fabrieksbrand), kan daar uiteraard begrip voor getoond worden. Maar is het tekort moedwillig ontstaan en door winstbejag, dan moet dat strenger beboet worden, én de gemaakte meerkosten ook verhaald op de verantwoordelijke.”

Eén van de oorzaken van een onbeschikbaarheid is bijvoorbeeld dat een medicament hier bewust van de markt wordt gehaald omdat het in een ander land meer opbrengt. Blijft zo’n geval zich voordoen met eenzelfde verantwoordelijke? Dan moet het mogelijk zijn om op te leggen onze markt éérst te bedienen, voorziet het wetsvoorstel van Van Camp. Ook kan het zijn dat een grotere verpakking (die minder opbrengt) bewust onbeschikbaar wordt gemaakt, zodat er meerdere kleine verpakkingen moeten worden betaald, wat duurder is. “Vandaag draait de patiënt en maatschappij daar integraal voor op en dat mogen we niet langer tolereren. Die meerkosten moeten verhaald worden op de verantwoordelijke”, aldus Van Camp.

Het wetsvoorstel en de resolutie richten zich op alle stakeholders, zonder er één te viseren, zodat er eindelijk echte oplossingen komen. Zo wordt ook voorzien dat leveranciers hun huidige leveringsplichten beter nakomen. Ten slotte regelt de wet dat de apotheker vlotter alternatieven kan aanreiken. De wet van Van Camp regelt dat ze vlotter medicatie kunnen invoeren en vlotter alternatieven kunnen afleveren.