Gegarandeerde dienstverlening in gevangenis is kwestie van mensenrechten

21 juni 2018, over deze onderwerpen: Veiligheid, Gevangenissen

Op dit ogenblik voeren de vakbonden in de gevangenissen een staking tegen de invoering van een gegarandeerde dienstverlening. In de Kamer kon minister Geens alvast rekenen op steun van parlementslid Sophie De Wit. “Tijdens stakingen kunnen gedetineerden niet douchen, werken of hun familie zien. Ze zitten 24u/24 opgesloten. België is daar al vaak voor veroordeeld door Europa. Dat voor de linkse oppositie het onbeperkt stakingsrecht belangrijker is dan de basisrechten van mensen, is onbegrijpelijk.”

De Wit is alvast duidelijk dat de gegarandeerde dienstverlening het stakingsrecht niet aantast. “Gevangenispersoneel mag nog altijd het werk neerleggen, daar raken we niet aan. Het enige dat de gegarandeerde dienstverlening regelt, is dat er een minimaal aantal penitentiaire beambten aanwezig zijn om de basisrechten van de gedetineerden te garanderen. Als de vakbonden nu in de pers zeggen dat ze staken omdat hun stakingsrecht wordt uitgehold, is dat flagrant onjuist.”

Voor De Wit is het belangrijk dat de gegarandeerde dienstverlening nu eindelijk wordt uitgevoerd. “We zijn op Albanië na zowat het enige land in Europa zonder gegarandeerde dienstverlening in de gevangenissen. Al sinds 2010 zijn de verschillende ministers van Justitie in onderhandeling met de vakbonden, zonder succes. Dit kan echt niet langer, hier staan basisrechten voor mensen op het spel. De N-VA steunt minister Geens om het regeerakkoord uit te voeren, die gegarandeerde dienstverlening in te voeren en zich niet te laten intimideren door deze staking. Het is opvallend dat de vakbonden en linkse oppositie niet willen invoeren wat in alle andere landen van Europa de meest normale gang van zaken is.”

De Wit heeft echter ook begrip voor de moeilijke omstandigheden waarin het gevangenispersoneel moeten werken. “Doordat de voorbije decennia alle veiligheidsdepartementen zijn verwaarloosd door de toenmalige regeringen, zitten we nu met verouderde gevangenissen. Het Masterplan van deze regering tracht daaraan tegemoet te komen. Er gebeuren ook heel wat extra aanwervingen om het personeelstekort op te lossen. Gemiddeld is er ondertussen 1 cipier per 1,68 gevangene, terwijl dat gemiddeld in Europa 1 op 3 is. Ik heb begrip dat heel wat cipiers hun vakantiedagen niet kunnen opnemen, maar misschien moeten de vakbonden dan ook eens de hand in eigen boezem durven steken en de wildgroei aan syndicale verlofdagen aan banden leggen. Dat aantal is de voorbije jaren volledig uit de pan geswingd, waardoor andere cipiers telkens moeten invallen.”