Feit of fictie

Stijgt de koopkracht van onze gezinnen?

Gezin met twee kinderen

“Koopkracht blijft dalen sinds 2009” kopt De Standaard op haar website. De redactie van de krant baseert zich voor die stelling op een studie naar de loonevolutie in de 28 EU-landen. Die studie is afkomstig van het Duitse sociaal­economische onderzoeksinstituut WSI: een onderdeel van de Hans Böckler-stichting, die - veelzeggend genoeg - gelinkt is aan de Duitse vakbondskoepel DGB.

Al snel kwam er reactie op die stelling, met name uit academische hoek. “Koopkracht lonen en koopkracht gezinnen zijn natuurlijk geheel verschillende zaken. Laatste blijft globaal stijgen”, nuanceert professor Ive Marx (Universiteit Antwerpen) op Twitter. De koopkracht van de gezinnen hangt onder meer af van het aantal werkenden per gezin, de arbeidsintensiteit, de uitkeringen en de gezinsgrootte.

Correct
over deze onderwerpen: 
Financiën

Onder de regering-Michel stijgt de koopkracht voor het eerst opnieuw sinds 2010

De tweet van professor Marx wordt ook gestaafd door recente cijfers van de Nationale Bank van België: “In 2010 en 2011 verminderde de koopkracht van de huishoudens met 1 % per jaar, waarna deze gedurende drie opeenvolgende jaren stagneerde (van 2012 tot 2014), wat ongezien is vanuit een historisch perspectief. Pas in 2015 nam de koopkracht opnieuw toe, eerst aarzelend (0,6 %) en vervolgens wat sterker in 2016, namelijk met 1,2 %.” Voor alle duidelijkheid: de periode van stagnatie valt samen met het beleid van de regering-Di Rupo. Onder de huidige regering-Michel kent de koopkracht van onze gezinnen opnieuw een stijging.

Bovendien wijst de Nationale Bank erop dat de inkomens en daarmee ook de koopkracht van onze gezinnen de volgende jaren verder zullen stijgen door de bijkomende belastingverlagingen in het kader van de Taxshift Van een ‘taxshift’ of belastingverschuiving is sprake als je een nieuwe belasting invoert of een bestaande verhoogt om een andere belasting te verminderen of te schrappen. De N-VA is voorstander van een verschuiving van de lasten op arbeid naar die op consumptie of milieuvervuiling bijvoorbeeld, maar niet van een belasting die de totale belastingdruk nog doet toenemen. taxshift.

Maar daarmee is alles nog niet gezegd. Ook per Belg stijgt de koopkracht in de periode 2015-2017 immers, met gemiddeld 1,5 procent volgens de Nationale Bank. Ter vergelijking: in de periode 2012-2014, onder de regering-Di Rupo dus, daalde de individuele koopkracht met gemiddeld 1,3 procent.

Stelt de Raad van Europa de Conventie van Genève ter discussie?

In een resolutie, die met een zeer ruime meerderheid is aangenomen in de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa, wordt een duidelijke opening gecreëerd om de Conventie van Genève te herinterpreteren. Daarmee onderschrijft dat adviesorgaan van de Raad van Europa de mening van N-VA-voorzitter Bart De Wever. Die stelde als eerste dat internationale verdrag ter discussie tijdens een gastcollege aan de UGent op 22 september 2015.

Althans: zo zien wij dat. Maar volgens Sophie Boucquey, parlementair medewerker van Groen-senator Petra De Sutter, die ook in de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa zetelt, gaat het hier slechts om een “halve waarheid”: de Raad van Europa “vraagt dialoog, geen herziening”. “Schande dat dit gesuggereerd wordt”, voegt zij er zelfs aan toe.

Maar als het hier echt enkel om een vrijblijvende dialoog gaat, waarom stemde Petra De Sutter dan tegen deze resolutie? Sterker nog: waarom vond zij het nodig om vóór een amendement te stemmen dat net díe passage uit de resolutie wou verwijderen waarin sprake is van een dialoog? Een amendement dat veelzeggend genoeg overigens met een ruime meerderheid werd weggestemd.

Correct
over deze onderwerpen: 
Migratie, Asiel, Europees beleid

De interpretatie van de wettelijke bepalingen in die Conventie is duidelijk bespreekbaar voor de Raad van Europa

In de resolutie in kwestie roept de Parlementaire Assemblee de landen die lid zijn van de Raad van Europa letterlijk op om een “dialoog van betekenis” aan te gaan over de interpretatie van de wettelijke bepalingen van het Vluchtelingenverdrag van 1951, met inbegrip van de criteria om in aanmerking te komen voor het vluchtelingenstatuut en de definitie van een veilig Derde land Een land dat geen lidstaat of kandidaat-lidstaat is van de Europese Unie en dat geen lid is van de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA) of de Europese Economische Ruimte (EER). derde land. In die “dialoog van betekenis” moeten ook de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen en andere internationale belanghebbenden worden betrokken.

Nu kan je natuurlijk nog discussiëren over wat zo’n “dialoog van betekenis” precies inhoudt. Feit is in elk geval dat door deze resolutie delen van de Conventie van Genève bespreekbaar worden gesteld die dat voorheen niet waren. En was dát niet net waar Bart De Wever voor pleitte in zijn college aan de UGent in 2015: “Dat we wel degelijk zouden mogen spreken over de Conventie van Genève”?

Bemerk daarbij overigens dat De Wever de erkenning van vluchtelingen op zich tijdens dat college niet in twijfel trekt, net zo min als deze nieuwe resolutie dat doet. Wel had hij ernstige bedenkingen bij de gevolgen van de erkenning van de vluchtelingenstatus, zoals die is vastgelegd in de huidige Conventie. De geopolitieke context waarin dat internationale verdrag werd opgesteld, is vandaag immers niet meer dezelfde.

Is ook de N-VA betrokken bij het Publifin-schandaal?

Is ook de N-VA betrokken bij het Publifin-schandaal?

Op Twitter haalt Mehdi Koochecki, adviseur op de studiedienst van de socialistische vakbond ABVV, hard uit naar de N-VA. Ook die partij zetelt volgens hem in de raad van bestuur van de Luikse intercommunale Publifin, het vroegere Tecteo. Die instelling zit momenteel in uiterst woelig vaarwater omwille van de graaicultuur die er al jaren blijkt te heersen: tientallen lokale mandatarissen van de PS, de MR en het cdH streken er duizenden euro’s op in adviesraden waar ze vaak niet eens aanwezig waren.

En daar doet de N-VA dus vrolijk aan mee, lijkt de overijverige ABVV-medewerker te suggereren. Die ontdekte immers dat ook de gemeente Voeren vertegenwoordigd is in Publifin, en wel met haar eerste schepen Jacky Herens. Alleen is die man geen lid van de N-VA, maar zetelt hij als lid van de lokale lijst Voerbelangen in het Voerense gemeentebestuur. Bovendien is schepen Herens enkel waarnemer en geen bestuurder bij Publifin. Aan de frauduleuze adviesraden nam hij dus niet eens deel.

En om de puntjes helemaal op de i te zetten: burgemeester Huub Broers, die jaren geleden al ontslag nam uit de raad van bestuur van Tecteo, omdat die bestuursfunctie onverenigbaar was met zijn mandaat als senator, zetelt vandaag in geen enkel orgaan van Publifin – en heeft dat ook nooit gedaan.

Incorrect
over deze onderwerpen: 
Economie

De N-VA heeft geen zitje in de raad van bestuur van Publifin

Door haar ligging is ook de gemeente Voeren lid van de Luikse intercommunale. Bijgevolg is zij ook vertegenwoordigd in Publifin.

Maar het is niet omdat de burgemeester van Voeren, Huub Broers, lid is van de N-VA dat Voeren automatisch ook een N-VA-gemeente is! Voeren wordt immers bestuurd door de lokale partij Voerbelangen. Daarin vind je leden van de N-VA en de CD&V, maar ook liberalen, socialisten, groenen én zogenoemde partijlozen, zoals eerste schepen Jacky Herens.

De conclusie dat de N-VA in de raad van bestuur van Publifin zetelt, is dus totaal verkeerd: het is de partij Voerbelangen die in dat orgaan zetelt. Bovendien zetelt de onafhankelijke Voerense schepen daar enkel als waarnemer, zonder stem- of beslissingsrecht, niet als bestuurder. En daarvoor ontvangt hij welgeteld 101 euro bruto, kilometers inbegrepen. Allesbehalve gegraai dus.