Het is niet eenvoudig om een goed evenwicht te vinden tussen werk en privéleven. Vlamingen maken meer gebruik van het recht om hun loopbaan te onderbreken of hulp te zoeken voor huishoudelijke klusjes dan onze Waalse zuiderburen. Een soepele loopbaanplanning voor tweeverdieners is geen overbodige luxe. Loopbaanonderbreking, tijdskrediet en dienstencheques zijn dan ook typisch Vlaams. De N-VA wil die systemen daarom in Vlaamse handen. Om ze te versterken en verder uit te bouwen.

We verliezen met z’n allen almaar meer tijd in de file. Een karavaan van (vracht)wagens trekt letterlijk een spoor over onze snelwegen. Een vlottere doorstroming kan nochtans, dankzij milieuvriendelijke alternatieven zoals nieuwe spoorwegen. Vlaanderen heeft er de middelen voor. Maar Wallonië houdt vast aan de dure Belgische wafelijzerpolitiek: wil Vlaanderen bijvoorbeeld de Antwerpse haven beter ontsluiten per spoor, dan moet er “ter compensatie” ook in Wallonië geïnvesteerd worden. De N-VA wil eigen Vlaamse spoorinvesteringen, die de kwaliteit van ons spoorvervoer verhogen en files oplossen.

Jonge gezinnen met kinderen worden geconfronteerd met heel wat financiële uitdagingen. Kinderen hebben immers tal van behoeften die veel geld kosten. Op dit moment is het Belgische kindergeld veel te laag in verhouding tot de kosten die de opvoeding met zich meebrengt. De N-VA pleit dan ook voor een coherent Vlaams gezinsbeleid met een eigen Vlaamse kinderbijslag die beantwoordt aan de reële opvoedingskost. Dat kan enkel als Vlaanderen volledig bevoegd wordt voor alle aspecten van de ondersteuning van kinderen en gezinnen.

Patiënten draaien steeds vaker zelf op voor hun gezondheidsfactuur. De sluipende privatisering van de gezondheidszorg ondermijnt de solidariteit én de gezondheid van de patiënt. Vlaanderen kiest voor de huisarts, Wallonië voor de duurdere dienstverlening via het ziekenhuis. Daarom zou Vlaanderen beter zelf alle bevoegdheden inzake gezondheidszorg uitoefenen. Op die manier blijven de kosten onder controle en de factuur betaalbaar.

De daders van criminele feiten worden steeds jonger. Maar het Belgische strafrecht is niet aangepast aan die realiteit. Vlamingen en Franstaligen hebben immers een totaal verschillende visie op jeugdcriminaliteit. De Franstalige partijen willen jongeren begeleiden en vooral beschermen. De Vlaamse partijen willen een echt jeugdsanctierecht, met begeleiding maar indien nodig ook met echte straffen. Vlaanderen wordt daarom best zelf bevoegd voor het jeugdrecht.

Openingspagina      Debatteer mee!      Verstuur een e-postkaart!      Word lid