Begroting

De federale begroting is de voorbije 10 jaar volledig ontspoord. Paars heeft onder Verhofstadt I en II de besparingsoperatie van de jaren 90 volledig teniet gedaan. Het primaire saldo (het verschil tussen inkomsten en uitgaven, zonder de rentelasten) van meer dan 6 % in 1999 heeft Paars volledig opgesoupeerd. De regeringen-Leterme en -Van Rompuy hebben daar na 2007 niets structureels aan veranderd. Intussen is N-VA-minister van Begroting  Muyters er wel in geslaagd om op 2 jaar tijd de begroting van de Vlaamse regering opnieuw in evenwicht te brengen. Dit vergde een besparingsoperatie van maar liefst 8 % van het Vlaamse budget. De N-VA vindt dat alle andere overheden hier een voorbeeld aan zouden mogen nemen. Elke overheid moet zelf zorgen voor een begroting in evenwicht.

Op federaal niveau moeten bovendien extra inspanningen geleverd worden om de staatsschuld (nu 97 % van het BBP) versneld af te bouwen. Die hoge staatsschuld maakt België immers kwetsbaar voor de financiële markten. De grote besparingen die daarvoor nodig zijn, moeten voor de N-VA vooral aan de kant van de uitgaven gezocht worden. Voor nieuwe inkomsten (lees: belastingen) is er in België nauwelijks marge, aangezien we nu al bij de landen horen met de hoogste belastingdruk van de wereld. Uitgaven kunnen alleen beperkt worden indien alle overheden van dit land op het vlak van arbeidsmarkt, pensioenen en gezondheidszorg zelf ook financieel geresponsabiliseerd worden voor hun beleidskeuzes in die domeinen. Responsabilisering, fiscale autonomie en de tering naar de nering zetten, zijn voor de N-VA dan ook sleutelwoorden in dit debat.

Op Vlaams niveau moet de begroting de komende jaren in evenwicht gehouden worden. Indien er extra budgettaire ruimte vrijkomt door het zuinige beleid van de vorige jaren, moet dat geld op een slimme manier geïnvesteerd worden, zoals de Europese Commissie van ons vraagt, in een beleid dat zorgt voor een structureel hogere economische groei, zoals infrastructuur, onderzoek en ontwikkeling, werk en ondernemen.