Enkele getuigenissen
Mensen die het slachtoffer werden van Nederlandsonkundige urgentiediensten in de brede Vlaamse Rand rond Brussel, voelen vaak de behoefte hun verhaal te doen over deze incidenten. Sommige getuigenissen verschenen in de pers. Andere getuigen bezorgden mij hun relaas van de feiten. Graag laat ik u kennis nemen van een paar getuigenissen. Natuurlijk respecteren we daarbij desgewenst de vraag om anonimiteit.
1. 31 mei 2004 - Halle- dringende ziekenhuisopname grootvader
31 mei 2004 - Halle- dringende ziekenhuisopname grootvader
2. Halle - bejaard echtpaar geconfronteerd met Nederlandsonkundige hulpdiensten
3. Brussel - auto-ongeval
4. Sint-Pieters-Leeuw - kindje met koortsstuipen
5. april 2004 - Sint-Pieters Leeuw - hart- en diabetespatiënte
6. Beide ouders verloren door stommiteiten van MUG Tubize
7. Kester - MUG komt te laat bij ingestorte wandelaar
8. Overijse - bewusteloze bejaarde
9. problemen bij de briefing
10. 1 maart 2005 - Halle - kindje met koortsstuipen
11. Dilbeek - geen Nederlands in Brusselse ziekenhuizen
12. Dworp - fietsongeluk
13. oktober 2004 - Kokejane - epilepsieaanval
14. 11 januari 2005 - Tervuren - vrouw valt van de trap
15. Lembeek - géén woord Nederlands
16. Erasmusziekenhuis - patiënten worden niet begrepen
17. Vilvoorde - slechte communicatie
18. 23 februari 2003 - Huizingen - fietsongeluk
19. september 2004 - Sint-Pieters-Leeuw - patiënt met hartklachten
20. een medewerkster van dienst 100 vertelt
21. 26 mei 2004 - Lembeek - patiënt met beroerte
22. 17 november 2003 - Sint-Pieters-Leeuw - overlijden na valpartij
23. Tervuren - een turnongeluk op school
24. 6 april 2005 - Herne - MUG van Tubeke met vertraging
25. 2 december 2002 - Buizingen - patiënt met hersentrombose
26. juni 2004 - Essenbeek - patiënt met hersenbloeding
27. Halle - een verpleegkundige getuigt
28. Februari 2005 - Grimbergen - ambulance rijdt voorbij
29. 7 april 2004 – Halle - patiënt met hartstilstand
30. 16 januari 2003 – Herne - patiënt met nierdisfunctie
Op 31 mei 2004 werd mijn grootvader ernstig ziek en moest met urgentie naar het ziekenhuis gebracht worden. Over de snelheid van de interventie kan ik niets negatief melden, maar het gebrek aan kennis van de Nederlandse taal van de MUG-dokter en -verpleegkundige was wel erg storend. Het was voor ons een groot geluk dat ikzelf en mijn tante in de sector werkzaam zijn en de medische terminologie niet vreemd in de oren klinkt, want het medisch personeel van de MUG kon ons geen Vlaamse uitleg geven. In zo'n stressvolle situatie is het noodzakelijk dat mensen in hun moedertaal kunnen geholpen worden.
Annelies Vastesaeger (Halle)..............................................................................................
Halle - bejaard echtpaar geconfronteerd met Nederlandsonkundige hulpdiensten
Toen wij samen zaten tijdens de laatste MUG-vergadering in de grote vergaderzaal van het stadhuis van Halle, werd de MUG opgeroepen bij een bejaard echtpaar in de Meiboomstraat te Halle. Het koppel, waarvan geen van beiden noch de aanwezige dochter ooit in de gelegenheid was om Frans te leren, werd geconfronteerd met een volledig Franstaling en Nederlandsonkundig MUG-team uit Tubize. Het was een kakofonie van jewelste om uitgelegd te krijgen wat er scheelde met de bejaarde man die dringend naar de kliniek moest. Mijn ouders, die vlakbij het getroffen paar wonen, waren getuige en hielpen zo goed en zo kwaad ze konden.
Nog veel moed in je strijd! Ik vecht met je mee!
Lieve Vanlinthout, burgemeester (Sint-Pieters-Leeuw)..............................................................................................
Brussel - auto-ongeval
Ik was zelf ooit slachtoffer van een zwaar auto-ongeluk in Brussel en werd overgebracht naar het Sint-Pietersgasthuis, waar niemand -zelf niet de eenvoudigste bediende of verpleger- in staat was om ook maar één woord Nederlands te spreken (de artsen spraken een zonderling mengsel van Engels en Duits)! Ik sta dus honderd procent achter deze actie!
Hugo Rau (Oudenaarde)..............................................................................................
Sint-Pieters Leeuw - kindje met koortsstuipen
Met veel genoegen hebben ik en mijn echtgenote de petitie voor een MUG in Halle getekend. Ook wij werden reeds met deze problematiek geconfronteerd. Zie hier ons verhaal:
Ons adoptiezoontje, toen tweeëneenhalf, was pas bij ons. Hij zat gewoon op schoot toen plots z'n oogjes wegrolden. Wij dachten echt dat het kind aan het sterven was. Paniek alom, zelf is die politie-agent ben wist het nummer van hulpdiensten niet meer.
De MUG van het Erasmus-ziekenhuis kwam snel ter plaatse, daarop geen kritiek.Ondertussen hadden we ons zoontje al in een koud badje gestoken en was hij terug bij bewustzijn.
De dokters en verpleegsters kwamen binnen en vroegen in het Frans waar de patiënt was. Mijn perfect tweetalige schoonbroer die de deur opende, was zo van zijn melk dat hij in het Nederlands 'boven' antwoordde. Niemand verstond hem... 'Boven' is nochtans niet het moeilijkste Nederlandse woord, bovendien wonen we in een 'bel-étage' en is boven dus vrij logisch. Niemand van de hulpverleners sprak ook maar één woord Nederlands, behalve één later toegesnelde pompier die Brussels sprak.
Ik mag overigens niet vertellen dat de hulpverleners niet efficiënt en bezorgd waren, dat zouden leugens zijn.
Toen bleek dat het 'maar' om koortsstuipen ging, was iedereen gekalmeerd en ging het gesprek natuurlijk vlotjes in het Frans. Voor de hulpverleners was dat blijkbaar een hele opluchting, aldus de ambulancier die met mijn zoontje en vrouw naar het ziekenhuis reed. Hij vertelde haar tijdens de rit doodleuk dat sommige Vlamingen in Sint-Pieters-Leeuw te lomp zijn om Frans te kunnen. Tegenover mijn echtgenote was hij niettemin heel vriendelijk, dat moet gezegd, en gaf uitleg over stuipen enz. ... maar wel in het Frans... Mijn vrouw had soms moeite met bepaalde termen die ze niet begreep maar hij deed zijn best deze met andere woorden uit te leggen.
Op zo'n momenten laat zoiets maar over je heen gaan, maar achteraf komen toch de vragen hoor. Het hoort gewoon niet! Frans kunnen of niet, in paniek denk en praat je in je moedertaal.
De ambulanciers waren ook niet tevreden dat wij het UZ Jette verkozen boven het Erasmus-ziekenhuis, maar we vonden het onverantwoord om ons kind naar een ziekenhuis te brengen waar men geen woord Nederlands spreekt, tenslotte moest hij er een weekje blijven.
Onze zoon is inmiddels zes jaar maar heeft nog tot zijn vierde een aantal keren koortsstuipen gehad. We kenden het zo onderhand wel en zijn telkens zelf met de wagen naar Halle gegaan. Hoedje af trouwens voor de mensen daar op de pediatrie en dokter Van Laere; steeds lief, behulpzaam en een betrouwbare diagnose ... in het Nederlands!
Rudi Wauters (Sint-Pieters-Leeuw)..............................................................................................
april 2004 - Sint-Pieters Leeuw - hart- en diabetespatiënte
Een goed jaar geleden vroeg een buurvrouw (hart- en diabetespatiënte) om hulp. Ik ging vlug bij haar langs op haar appartement en verwittigde, op haar vraag, haar huisarts. Die kwam dadelijk ter plaatse, onderzocht haar en vond het wenselijk de 100 te verwittigen. De MUG van het Anderlechtse Erasmusziekenhuis kwam ter plaatse. De vier hulpverleners waren allen Franstalig (hoe kan het ook anders! al dee één wel zijn best om toch een paar woordjes gebroken Nederlands te spreken). Dank zij de tussenkomst van de huisdokter, wilden zij na lang discussiëren de patiënte overbrengen naar de VUB Jette waar zij reeds lang in behandeling was. Een tussenkomst in het Nederlands en dan liefst vanuit Halle zou zeker geen overbodige luxe zijn voor iedere inwoner uit onze omgeving!!!! Mark, ga ervoor!
Greta Calloens (Sint-Pieters-Leeuw)..............................................................................................
Beide ouders verloren door stommiteiten van MUG Tubize
Misschien heb je het vorig jaar in de krant gelezen 'vrouw overlijdt na taalprobleem'. Wel, die vrouw was mijn moeder...
Op de Vlaamse feestdag 11 juli, een dag die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten, kreeg mijn moeder moeder plotseling een hersenbloeding. Zodra mijn mijn vader door had wat aan de hand was, greep hij de telefoon om de hupldiensten te verwittigen. Men verwees hem onmiddellijk door naar de MUG van Tubize. Daarop gaf hij vervolgens onze straatnaam Philipskauterstraat met de uitdrukkelijke vermelding dat het in Sint-Pieters-Kapelle gelegen was (omdat in Herne zelf ook nog twee Kouterstraten zijn). Na een dikke 20 minuten wachten belde mijn vader de MUG-dienst terug om te vragen waar ze bleven. Men antwoordde hem dat men de straat niet kon vinden. Ondanks het feit dat m'n vader duidelijk gezegd had dat ze in Sint-Pieters-Kapelle moesten zijn, waren ze toch aan het zoeken naar de Kouterstraat in Herne mijn vader was perfect tweetalig, dus daaraan zal het niet gelegen hebben).
Je hoorde overal sirenes, maar niet op de plaats waar ze moesten zijn… Vijftig minuten na de eerste oproep arriveerde eindelijk de MUG, waar de normale aanrijtijd normaal gezien twaalf minuten is. De arts stelde in zijn diagnose dat het wel degelijk om een hersenbloeding ging, maar uit de manier waarop hij mijn moeder behandelde en bekeek bleek dat hij mijn moeder al afgeschreven had. Toen de MUG met mijn moeder richting Tubize wou rijden, dienden we eerst nog met onze eigen wagen voor te rijden tot aan de autosnelweg in Marq, aangezien ze vreesden anders hun weg niet terug te vinden. Bij aankomst in Tubize moesten we vaststellen dat het ziekenhuis er over geen dienst Neurologie beschikt... Kon de MUG niet rechtstreeks naar een ziekenhuis rijden waar mijn moeder wél kon geholpen worden?
Na heel wat discussie en aandringen kon mijn vader de artsen van Tubize dan toch overtuigen om voor het Erasmusziekenhuis van Anderlecht te kiezen (de andere optie was een Waals ziekenhuis nog veel verder).
Maar daarmee was de kous nog niet af! Het Erasmusziekenhuis moest eerst nog ZELF naar Tubize komen gereden om mijn moeder op te halen, waardoor natuurlijk nog heel wat meer tijd verloren werd. Toen ze aankwamen was het intussen 1u 's ochtends, terwijl het voorval om 22u gebeurde…
Bij de overplaatsing naar de ambulance van Erasmus bleek dat de buisjes van de twee ziekenhuizen niet op elkaar pasten! Bovendien moesten ze een kwartier zoeken naar een medicijn en aan Erasmus vragen hoe de dosering en bereiding van het mengsel moest gebeuren. Waarvoor is men in Tubize eigenlijk opgeleid? Omstreeks 2u kwamen we eindelijk aan in Anderlecht, vier uur na de eerste noodoproep van mijn vader.
Door de opeenstapeling van stommiteiten en het enorme tijdverlies overleed mijn moeder een vijftal dagen later. De druk van het bloed dat zich in haar hoofd had opgestapeld was te groot geworden en had te veel schade aan haar hersenen aangericht tegen de tijd dat we in het Erasmusziekenhuis waren aangekomen.
Enkele maanden later, ik zat op dat ogenblik op school, belde mijn vader de huisarts op met de vraag hem te komen halen en hem naar het ziekenhuis van Geraardsbergen te voeren omdat hij zich erg onwel voelde.
Later vernam ik dat hij een soort hartaanval gekregen had. Vier dagen later was hem hetzelfde lot beschoren als mijn moeder.
Onrechtstreeks werd ook hij het slachtoffer van de stommiteiten die in het Tubeekse ziekenhuis gebeuren. Hij wou niet hetzelfde meemaken als wat hij aan mijn moeder heeft zien overkomen. Uit schrik om in de handen van het ziekenhuis van Tubize te belanden belde hij liever de huisarts dan de ambulance
Vandaag sta ik, als 18-jarig meisje, voor deze onbegrijpelijke situaties, alleen, zonder mijn ouders, maar gelukkig nog samen met mijn vriend waaraan ik al héél veel steun te danken heb.
In het leven dat ik voor me heb… wil ik nooit meer met de MUG vanTubize te maken hebben.
Wendy Pauwels (Herne)..............................................................................................
Kester - MUG komt te laat bij ingestorte wandelaar
Een jaar geleden was ik met de Halse wandelgroep "De Krekels" op wandel in de omgeving van de ijzeren man te Kester. Plots stopte de ganse sliert op de mountainbikehelling aldaar en werd er via mondelinge overdracht geïnformeerd of er geen arts of degelijke verpleegkundige aan de wandeling deelnam. Onze gids Frans Ameys bleek ingestort te zijn terwijl hij zich de helling ophaaste. De noodcentrale werd opgeroepen en veel te laat kwam er een verkeerd gereden MUG vanuit het Franstalige Tubize toe. Helaas te laat voor onze Vlaamse gids uit Kester!
Ir. Lode Villé (Halle)..............................................................................................
Overijse - bewusteloze bejaarde
Ik was als OCMW-voorzitter getuige toen in onze bejaardenflats een vrouw bewusteloos viel. Er werd beroep gedaan op de MUG: de zorgverstrekking was in orde maar verliep niet moeiteloos, want de de hulpverleners spraken geen gebenedijd woord Nederlands. Zelfs de arts van dienst kon niet communiceren met de vrouw in kwestie. Gelukkig was ook de brandweer van Overijse aanwezig.
Het is intriest dat mensen die in zo een benarde situatie terecht komen, geconfronteerd worden met Nederlandsonkundigen. Op zo'n momenten zijn de eerste zorgen, maar óók de psychologische zorgen erg belangrijk. Er was weinig mogelijkheid tot communicatie. Deze mevrouw voelde zich op dat gebied erg in de steek gelaten.
Geert Segers (Overijse)..............................................................................................
problemen bij de briefing
Als hulpverlener-ambulancier word ik regelmatig geconfronteerd met dit probleem. Wat mij persoonlijk stoort is dat artsen van de MUG slecht of onvoldoende het Nederlands beheersen zodat de communicatie moeizaam verloopt bij het verlenen van bijstand en de briefing tussen ambulancier en arts
Luc Nevens (Itterbeek)..............................................................................................
1 maart 2005 - Halle - kindje met koortsstuipen
Op 1 maart 2005 kreeg mijn negentien maanden oude kindje last van koortsstuipen. We belden de 100 die een ziekenwagen stuurde. We vertrokken met de ambulance naar het ziekenhuis, maar moesten onderweg stoppen omdat ook de MUG van Tubeke afgekomen was. Een Franstalige dokter, die niet wist dat het om een baby ging, vroeg me iets over haar maar ik verstond hem niet. Wanneer ik hem iets probeerde te vertellen over de toestand van mijn dochtertje verstond hij op zijn beurt mij niet. Gelukkig heeft de Nederlandstalige ambulancier de MUG-dienst duidelijk gemaakt dat hun interventie niet nodig was, is terug in zijn ambulance gestapt en heeft ons naar het ziekenhuis gebracht.
Ik versta wel degelijk Frans, maar op dat moment kreeg ik er geen Frans woord uit. Ik vond het wel erg dat je in zo'n omstandigheden niet begrepen wordt of dat de dokter je zelf niet begrijpt.
Inge Van Mele (Halle)..............................................................................................
Dilbeek - geen Nederlands in de Brusselse ziekenhuizen
Mijn man is op 24 december 1999 op vijfenveertigjarige leeftijd overleden in het Bordetziekenhuis in Brussel. Hij is daar een paar maanden in behandeling geweest en heeft NOOIT één dokter gezien die ook maar de moeite deed om één woord Nederlands te praten (wel verschillende erg vriendelijke verpleegsters en verplegers die door de anderen als tweederangspersoneel werden behandeld en verhalen vertelden over grote discriminatie tussen Nederlandstalig en Franstalig personeel). Gelukkig ben ik perfect tweetalig maar ik beklaag de Nederlandstalige patiënten (je bent nog beter af in het Arabisch denk ik). Later kreeg ik ook een overlijdensattest van de stad Brussel... in het Frans, wat ik onmiddellijk heb terugestuurd. Na een paar weken kreeg ik uiteindelijk een Nederlandstalig attest, wel met een minder volledige tekst.
Eenzelfde verhaal in het St.-Luc ziekenhuis in Woluwe waar in 1996 bij mijn negenjarig dochtertje een hersentumor was vastgesteld. Ook hier geen enkele Nederlandssprekende dokter (alles ging dus boven haar hoofd en moest door mij vertaald worden). Ze wou er dan ook niet blijven en is uiteindelijk geopereerd in het UZ -VUB (waarover niets dan lof!)
Erasmus waar mijn moeder werd behandeld is geen haar beter!
Ik voel me een echte tweederangsburger in de ziekenhuizen in Brussel (met uitzondering dus van het UZ-VUB)!
Diane Van Hove (Dilbeek)..............................................................................................
Dworp - fietsongeluk
Een fietster maakte een lelijke val op de Kerkstraat in Dworp. De jongen kreeg door de klap daarbovenop een ernstige epilepsieaanval. De bijgeroepen MUG-dienst kwam uit Erasmus en werd bemand door Franstalige dokters die allerlei vragen op de jongen afvuurden.Gelukkig kenden een paar omstaanders de jongen. Zij maakten de dokters duidelijk dat de jongen Nederlandstalig was en weinig of geen Frans kende.Het slachtoffer begreep hen niet. Toen zij dan ook nog voorstelden om het slachtoffer naar het Erasmusziekenhuis (alweer Franstalig) over te brengen, zag je het ongeloof en de angst op het gezicht van de jongen. Je mag toch verwachten dat dokters die dergelijke diensten bemannen en toch ook naar school zijn geweest tenminste de officiële voertaal spreken van de bewoners uit de streken waar zij hulp moeten verlenen.
Lydia Baertsoen (Dworp)..............................................................................................
oktober 2004 - Kokejane - epilepsieaanval
Mijn dochter kreeg in oktober 2004 een epilepsieaanval. Ik belde in alle paniek de 100 en kreeg een Franstalige centrale aan de lijn. Wonende aan de taalgrens ken ik vrij goed Frans maar in een panieksituatie is het al moeilijk om klaar en duidelijk je adres en uitleg te geven in je moedertaal, laat staan in het Frans.De ziekenwagen van Edingen was vlug ter plaatse, maar ze moesten wachten op bijstand van de Tubeekse MUG. Niemand van he sprak Nederlands.Gelukkig waren ze wel akkoord om mijn dochter naar het Halse ziekenhuis te voeren.
Roos Devriese (Kokejane)..............................................................................................
11 januari 2005 - Tervuren - vrouw valt van de trap
In mijn functie van vrederechter was ik op dinsdag 1 januari 2005 aanwezig op een openbare verkoop in Tervuren. Ik was er getuige van een taalincident met de MUG, die opgeroepen werd voor een dame die van een trap was gevallen. De arts weigerde om Nederlands te spreken. Ik stuurde op 17 januari 2005 hierover een klacht naar burgemeester Eulaert en naar de ministers Vandenbroucke en Vervotte.
Kristien Deconinck (Blanden)..............................................................................................
Lembeek - géén woord Nederlands
mijn man kwam onlangs in contact met de MUG van Tubeke. Ze spraken geen woord Nederlands! De hulpploeg bestond uit drie mensen, maar niemand van de drie kon ook maar een woord in het Nederlands zeggen. Achteraf krijg je wel een factuur, een mens zou gewoon moeten weigeren om die te betalen!
Myriam Dammans (Lembeek)..............................................................................................
Erasmusziekenhuis - patiënten worden niet begrepen
Herhaaldelijk was ik reeds getuige van de gebrekkige urgentiedienstverlening medische bijstand geleverd vanuit het Erasmusziekenhuis te Anderlecht. Ambulanciers die de streek niet kennen toeren rond, kunnen de weg niet vragen om dat ze Franstalig zijn, komen veel te laat op de plaats van het ongeval, en kunnen geen juiste inschatting maken daar ze omwille van Nederlandsonkundigheid geen contact kunnen leggen met het slachtoffer. Als inwoners van Lennik, Gaasbeek, Sint-Pieters-Leeuw worden wij in geval van een ongeval onverbiddelijk naar het Franstalig Erasmus-ziekenhuis gebracht, ook al verzoeken wij de hulpdienst nog uitdrukkelijk ons naar Halle of Asse te brengen.
Een nonkel van 91 jaar werd op een ochtend na een valpartij bij hoogdringendheid naar het Erasmusziekenhuis gevoerd. Hij moest een aantal onderzoeken ondergaan, maar men kon hem in het nederlands niet inlichten over wat hem te wachten stond. Toen de dokter eindelijk bij hem kwamn na reeds een halve dag op het rijtje te hebben gelegen, kon deze amper enkele woorden in het Nederlands stamelen. Na een hele dag op spoed te hebben gelegen was men blijkbaar vergeten dat hij sinds de avond voordien niet meer gegeten had en de voedselbeurten waren ook nu (de avond nadien) reeds voorbij. Een pajott naast hem kon de verpleegster maar niet diets maken dat hij de bedpan wenste.
Hoewel ik een goede basiskennis Frans heb vraag ik ze hierboven uitdrukkelijk om mij in geval van ongeval een Franstalig ziekenhuis te besparen.
Erik Avau (Gaasbeek)..............................................................................................
Vilvoorde - slechte communicatie
Vorig jaar was ik getuigen van een ongeval in mijn straat. Ik diende eerste hulp toe, en belde de dienst 100. Ik hoorde een duidelijk Franstalige die in het Frans en het Nederlands de dienst 100 vermeldde. Als getraind eerste helper gaf ik mijn naam, de gemeente en dan de straatnaam van de ongevalplaats en aard van het ongeval door. Na het vermelden van de Stad Vilvoorde en de straatnaam, nog voor ik het ongeval kon beschrijven, antwoordde men 'un moment', en hoorde ik een beltoon. Ik werd blijkbaar doorgeschakeld (ik vermoed dat ik bij de brandweer van Vilvoorde terechtkwam). De verbinding was echter zo slecht dat ik tot twee keer toe moest herhalen waar het ongeval had plaatsgevonden (verbindingen met Australië klinken naar verluid veel beter!). Ik wist pas zeker dat men het goed begrepen had toen de politie er als eerste bij kwam. Ik kan niet zeggen of men al dan niet tweetalig is bij de dienst 100 waar ik eerst terechtkwam; ik kreeg nauwelijks iemand te spreken. Feit is dat het doorschakelen van de telefoon van de centrale 100 naar een andere dienst 100 in mijn stad veel te wensen overlaat. Die communicatie moet beter kunnen; ik ken de technische problemen aangaande de telefoonzones niet, maar een rechtstreeks nummer zou volgens mij veel beter werken als men het BHV-gedeelte zou opsplitsen in tenminste drie delen: 02/100 zone in Vlaams-Brabant-Noord; 02/100 zone in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest; 02/100 zone in Vlaams-Brabant-Zuid.
Jorgen De Vlam (Vilvoorde)..............................................................................................
23 februari 2003 - Huizingen - fietsongeluk
Op 23 februari 2003 had ik een ongeval in Huizingen, Steenweg op Alsemberg. Ik reed er met mijn fiets tegen een verkeerd geplaatst verkeersbord. Ik brak een ruggenwervel en enkel nekwervels waren verplaatst. Ik kon me op dat moment helemaal niet meer bewegen, uit later onderzoek bleek zelfs dat er gevaar was voor blijvende ernstige verlammingen. De hulpdiensten werden gebeld maar we moesten erg lang wachten eer de Tubeekse MUG arriveerde. De interventieploeg bestond uit drie personen, waarvan geen enkele Nederlands sprak. Ik was op dat ogenblik dermate versufd doro de hevige pijn en de angsten voor verlamming, dat ik veel moeite had met de Franstalige 'ondervraging' door de hulpverleners. Mijn fietsvrienden moesten als uiteindelijk als 'tolk' voor me optreden. Van de feiten (en mijn 'weigering' om Frans te spreken) verscheen overigens een artikel in het Laatste Nieuws (24/02/2003).
Rob Geeraerts (Ukkel)..............................................................................................
september 2004 - Sint-Pieters-Leeuw - patiënt met hartklachten
Het probleem van de Nederlandsonkundige MUG is me jammer genoeg bekend. Toen ik in september 2004 geplaagd door hartklachten de hulpdiensten moest oproepen, kwam de MUG van het Erasmus-ziekenhuis tussenbeide. Ook voor mij was het duidelijk dat hun kennis van de Nederlandse taal echt onvoldoende was.
Edgard Depraetere (Sint-Pieters-Leeuw)..............................................................................................
een medewerkster van dienst 100 vertelt
Zelf ambulancier dienst 100 zijnde, werk ik geregeld met verschillende MUG-diensten samen op interventies. Al meerdere malen heb ik meegemaakt dat het een probleem is wanneer de MUG-arts niet dezelfde taal spreekt als het slachtoffer, waardoor belangrijke informatie verloren gaat wat betreft diagnose en toediening medicatie. Een slachtoffer dat je kan begrijpen is veel rustiger, minder angstig.
Linda Claas (Leopoldsburg)..............................................................................................
26 mei 2004 - Lembeek - patiënt met beroerte
Op 26 mei 2004 kreeg mijn schoonvader Frans Braem thuis een beroerte. Er werd beroep gedaan op de dienst 100 alsook op de dienst MUG. De MUG van Tubeke kwam ter plaatse. Het medisch personeel van deze MUG kon geen Nederlands, mijn schoonmoeder (72 jaar) geen Frans. Mijn schoonvader is terplaatste overleden. Mijn schoonmoeder voelde haar hopeloos, ze kon geen vragen stellen, of geen inlichtingen verschaffen aan de dokter aangaande de gezondsheidtoestand van mijn schoonvader. Wij vinden dat dit niet kan en hebben ons ongenoegen aangaande deze situatie overgemaakt aan de Burgemeester van Halle, hopend dat in het vervolgd dergelijke pijnlijke situaties kunnen vermeden worden
Marc De Ridder (Lembeek)..............................................................................................
17 november 2003 - Sint-Pieters-Leeuw - overlijden na valpartij
Mijn opa is op 17 november 2003 thuis in Sint-Pieters-Leeuw totaal onverwacht overleden. Na een plotselinge val heb ik de hulpdiensten opgebeld. De hulpdiensten van Halle (Rode Kruis) waren als eerste ter plaatse. Nadien is de MUG van het Erasmusziekenhuis in Anderlecht aangekomen.Niet alleen sprak niemand van het verplegend personeel een woord Nederlands, maar zelfs de hoofdarts kon zich niet uitdrukken in het Nederlands. De MUG heeft geen hulp meer kunnen bieden want bij hun aankomst was het reeds te laat. Maar het zou voor mijn grootmoeder, mama en mezelf op dat moment een hulp en troost geweest zijn, moest de hoofdarts ons in onze eigen taal kunnen vertellen wat er precies gebeurd was. Uiteindelijk hebben we de hele uitleg in het Frans gekregen (na lang aandringen en vragen om wat meer informatie te geven) en een 'sorry' in gebrekkig Nederlands. Opa is niet gestorven door de taalkwestie rond de MUG, maar een opvang in je eigen taal in zo'n situaties is volgens mij het absolute minimum. Vanessa Lelon (Lot)..............................................................................................
Tervuren - een turnongeluk op school
Niet alleen de MUG van Tubeke vormt een probleem maar ook en misschien vooral de Nederlandsonkundigheid van het personeel in ziekenhuizen als het UCL-St.-Luc. In 2004 had ik een turnongeluk op school (GITO-Tervuren). Zonder enige inspraak bracht de ziekenwagen me naar een kliniek waar ik suf van de pijn in het Frans moest uitleggen wat het probleem was. Dokters en specialisten deden niet de minste moeite om me in het Nederlands te behandelen. Pas na sterk aandringen van mijn moeder deed men de moeite om me een Nederlandstalige arts toe te wijzen voor de nabehandeling.
Sarah De Preter (Wezembeek-Oppem)..............................................................................................
6 april 2005 - Herne - MUG van Tubeke met vertraging
Ik werk bij het Rode Kruis van Halle. Op woensdag 6 april 2005 stond ik op een hulppost in Herne toen ik de 100 de straat in zag rijden. Zij riepen vervolgens de bijstand in van de MUG. Uiteindelijk arriveerde de Tubeekse MUG pas 45 minuten later. Zoiets kan toch niet!
Curd Van Molle (Halle)..............................................................................................
2 december 2002 - Buizingen - patiënt met hersentrombose
Op 2 december 2002 kreeg ik omstreeks 18u45 een beroerte en raakte verlamd (syndroom van Wallenberg - hersentrombose). De dienst 100 stuurde ons de MUG van het Sint-Elisabethziekenhuis in Ukkel. De dokter sprak of verstond geen woord Nederlands, de vergezellende verpleegster verstond het wel maar sprak het niet. Mijn vrouw weigerde mij naar Ukkel te laten vertrekken met zo'n onbekwaam stel. Ze belde dan maar naar de brandweer van Halle om mij naar het Halse ziekenhuis te brengen. Al die verloren tijd (oproepen ziekenwagen, afstand Ukkel - Buizingen, oproepen tweede ziekenwagen,...) kon een fatale afloop hebben gekend. Gelukkig kreeg ik een goede en professionele opvang in de spoeddienst van Halle.
Luk De Temmerman (Buizingen)..............................................................................................
juni 2004 - Essenbeek - patiënt met hersenbloeding
Mijn moeder, bijna 89 en woonachtig te Essenbeek, kreeg in juni vorig jaar een hersenbloeding. Ze is alleenwonend maar twee broers wonen naast haar en zowel mijn zus, mijn broer en ikzelf wonen in Halle en trachten haar zo goed mogelijk zelf te verzorgen en bij te staan. Toen we haar op een avond, omstreeks 19u, bewusteloos aantroffen belden we de hulpdiensten. De MUG van Tubeke kwam ter plaatse, met ééntalig Waalse hulpverleners. Om moeder te helpen moesten wij noodgedwongen Frans spreken met hen, om haar toch maar naar het ziekenhuis te krijgen.
Als minister Demotte dat maar krantenpraat vindt kunnen wij niets anders eisen dan dat deze onbekwame en asociale minister dádelijk ontslag neemt!
Willy Belsack (Buizingen)..............................................................................................
Halle - een verpleegkundige getuigt
Via deze weg wil ik eerst mijn dank betuigen voor het openstellen van dit forum, iets waar ik, samen met mijn collega's verpleegkundigen van het spoedteam van Halle, al een aantal jaar op wacht.
Wij zijn mijns inziens degenen met het meest zicht op de feiten. Niet alleen is er het flagrante taalprobleem maar eerst en vooral zit het probleem in de 'onkunde' van het medisch en verplegend personeel van de Tubeekse MUG-dienst. Dit gegeven is niet zomaar uit de lucht gegrepen maar kan gestaafd worden met 'harde' bewijzen.
Onlangs werd in de regio een persoon aangereden door een vrachtwagen. De dienst 100 komt ter plaatse en vraagt assistentie van het MUG-team. De MUG van Tubeke komt ter plaatse, past de 'scoop and run'-techniek toe en arriveert op onze spoeddienst. De patiënt had géén perfussie (maar was wel hevig aan het bloeden), was niet geïntubeerd,... Naar mijn mening was het MUG-team hier schuldig aan het plegen van 'schuldig verzuim', met alle gevolgen vandien...
Op een dag komt het MUG-team van Tubeke op de dienst spoedgevallen met een patiënt. De enige informatie die ze me kunnen meegeven is: "C'est entre les deux oreilles madame'. Ze laten de patiënt uit de ziekenwagen stappen zonder perfussie, zonder monitoring,... blijkt het een serieus infarct te zijn! Gelukkig dat wij wél bekwame artsen hebben!.
De MUG van Tubeke komt ter plaatse bij een zwaar verkeersongeval. De ambulancediensten zijn bezig met het reanimeren van een patiënt maar de MUG-arts weiger te intuberen. Andermaal een overleden persoon op het palmares van de Tubeekse MUG. Zo kan ik vele pagina's volschrijven!
Dit zijn dan nog enkel maar verhalen over loutere onkunde, dan heb ik het nog niet eens gehad over het taalprobleem! Ik ben perfect tweetalig, zendt men mij naar een interventie in Wallonië dan zal m'n GPS juist ingesteld worden en kan ik zonder problemen de Waalse verpleegkundigen briefen in hun moedertaal. Omgekeerd echter...
Katrien Carlier (Tollembeek)..............................................................................................
februari 2005 - Grimbergen - ambulance rijdt voorbij
Begin februari belde de dokter met zijn GSM naar de centrale voor de dringende hospitalisatie van mijn vader. De ambulance kwam wel degelijk maar reed onze deur voorbij (wij stonden nochtans op de uitkijk). Toen we nadien de reden vroegen, bleek dat de ambulanciers huisnummer 49 hadden gekregen in plaats van 94, aangezien de dokter met een Franstalige had gesproken (het omdraaien van cijfers is hier een veel voorkomende fout).
Raoul De Boeck (Grimbergen)..............................................................................................
7 april 2004 – Halle - patiënt met hartstilstand
Op 07/04/04, heb ik naar aanleiding van een ernstig medisch probleem, een beroep moeten doen op de ziekenwagen dienst 100 van de brandweer van en te Halle. In samenspraak met mijn huisarts die reeds ter plaatse was en de ambulanciers, is er beslist om de bijstand van een medisch team te vragen. Op beslissing van de 100 centrale is toen een beroep gedaan op het medisch urgentie team van Tubize. Over de manier en vakkundigheid van optreden van de ambulanciers van de brandweer, geen enkel kwaad woord. Maar daar waar het schoentje begint te knellen is het ogenblik waarop de mensen van het medisch team van Tubize de zaken hebben overgenomen . Ten eerste was mijn verbazing erg groot dat geen enkel lid van het medisch team de Nederlandse taal machtig was. Eén van de vereisten is dat in een ernstige medische situatie de patiënt zo vlug en zo goed mogelijk wordt gerustgesteld. Iets wat slechts kan gebeuren als men de patiënt in zijn eigen taal aanspreekt en niet in een taal die hij niet machtig is. Niettegenstaande ik de basiskennis van de Franse taal machtig ben maar niet als het om medische termen gaat, heb ik dan maar wijselijk gezwegen en de verzorging overgelaten aan mijn arts en het medisch team. Een 2° moeilijke en onbegrijpelijke opmerking is dat een lid van het medisch team mij voorstelde om naar het ziekenhuis van Tubize overgebracht te worden. Daar heb ik mij ten stelligste tegen verzet. Ten eerste omdat ik helemaal geen zin had om opgenomen te worden in een Franstalig ziekenhuis, en ten tweede, en dit is nog absurder, wonende op de Ninoofsesteenweg (grondgebied Halle) zou de ziekenwagen op nog geen 100 m voorbij het ziekenhuis van Halle zijn gereden. In deze situatie was het helemaal normaal dat ik zou opgenomen worden in het ziekenhuis van Halle en niet overgebracht zou worden naar het ziekenhuis van Tubize. Een rede te meer dat ik voet bij stuk gehouden heb .Het feit is dat ik nadien vernomen heb dat ik een hartstilstand heb gehad op het ogenblik dat we de urgentiedienst van het ziekenhuis van Halle zijn binnengereden. Ik mag er niet aan denken wat de gevolgen zouden geweest zijn mocht er beslist geweest zijn om toch door te rijden naar het ziekenhuis van Tubize en dit tegen mijn wil in. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen, dat deze opmerking of dit voorstel, veel weg heeft van een “klantenronseling” voor het ziekenhuis van Tubize. Ik denk dat ik hier ongeveer deze brief kan afluiten. Ik hoop dat dit korte schrijven een steentje zal bijdragen tot de oplossing van deze problematiek.
Bernard Honings (Halle)..............................................................................................
16 januari 2003 – Herne - patiënt met nierdisfunctie
De feiten: in de nacht van woensdag 15 op donderdag 16 januari 2003 wordt de dokter van wacht opgeroepen bij een hoogbejaarde, bedlegerige, zieke inwoner van de Steenweg naar Asse te Herfelingen. De dokter van wacht heeft, gezien de ernstige toestand van de patiënt, onmiddellijk een beroep gedaan op de MUG. Deze MUG en een ziekenwagen, beide uit Tubize, waren vrij snel ter plaatse.
De vier hulpverleners wilden geen Nederlands verstaan noch spreken. De MUG-arts besliste, in het Frans en op een hoogst bitsige toon, dat de Vlaams zieke naar Tubize moest vervoerd worden. Na tussenkomst van de dokter van wacht en de een beetje Frans sprekende zoon, mocht de zieke toch naar het ziekenhuis van Halle vervoerd worden.
Het verhaal is nog niet ten einde: de bedlegerige patiënt lag op het ogenblik van de feiten aan de toestel dat de nierfunctie overneemt. De MUG-hulpverleners waren niet bekwaam om het toestel af te koppelen en wilden de hele installatie meenemen, wat helemaal niet nodig bleek. De zoon van de patiënt kon het toestel ontkoppelen waarna de zieke eindelijk naar het ziekenhuis van Halle kon.
Conclusie: wanneer krijgen onze Vlaamse inwoners hulpverleners die ons, in onze taal, in geval van nood kunnen helpen en vervoeren?
Willy Eeckhout (Herne)
