Burgers in Europa hebben nood aan fors beleid

13 september 2017, over deze onderwerpen: Europees beleid, Europees Parlement, Europese Commissie

Europees Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker heeft zijn jaarlijkse State of the Union in het Europees Parlement gehouden. Volgens de N-VA-Europarlementsleden hebben de burgers vooral nood aan fors beleid op het vlak van veiligheid, de aanpak van migratie en het creëren van jobs.

Anneleen Van Bossuyt: “Na de moeizame Europese jaren is het nuttig de stand van zaken op te maken. Maar de teneur van Junckers speech neigde te veel naar ‘We zijn goed bezig’. De burgers zitten niet te wachten op speeches, maar op daden, op een forsere aanpak. 

We hoorden dat Juncker illegale migratie wil aanpakken. Bravo, en eindelijk. Maar zal dat dan ook betekenen dat Mogherini eindelijk serieus werk zal maken van het afsluiten van de nodige terugnameakkoorden? Daar wachten we nu al jaren op.

Juncker zegt dat Turkije niet kan toetreden tot de Europese Unie. Uitstekend, maar zal zijn kritiek op Turkije ook worden hard gemaakt? De Commissie heeft immers onder zijn leiding voorgesteld om in 2018 640 miljoen euro toetredingssteun aan Turkije te schenken.”

Mark Demesmaeker: “Ik hoorde inderdaad terechte kritiek op de evoluties in Turkije. De verregaande repressie, de vervolging van journalisten, de mensenrechtenschendingen, ... Juncker maakte op dat vlak een juiste analyse. Maar de juiste analyse maken is onvoldoende. Nu moet Europa ook de enige juiste conclusie trekken: stop het toetredingsproces definitief, stop met Europese miljarden in Erdogans vergeetput te storten.  Waar wachten we op?

De kritiek van Juncker ten aanzien van Turkije is bovendien ongeloofwaardig als hij niet met evenveel overtuiging en verontwaardiging reageert tegen de Spaanse regering die de Catalaanse democratische beweging voor zelfbeschikking criminaliseert, de pers intimideert en een referendum van 1 oktober over onafhankelijkheid wil dwarsbomen. Als Europa echt de harten en de hoofden van de burgers wil terugwinnen, moet het de democratische processen voor zelfbeschikking omarmen.”

Helga Stevens: “Hiernaast gaf Juncker aan dat op het vlak van asiel en migratie Europa de voorbije jaren veel vooruitgang heeft geboekt. De Europese buitengrenzen bijvoorbeeld worden inderdaad beter en efficiënter bewaakt, dankzij de versterking van Frontex. Maar meer is nodig. Zo is het hoog tijd dat Europa werk maakt van terugnameakkoorden zodat mensen die geen recht hebben op verblijf in de EU, sneller teruggestuurd kunnen worden.

Inzake de bestrijding van sociale dumping moet Europa dringend een tandje bijsteken. Er moet een gelijk speelveld komen en uitbuiting moet streng aangepakt worden. Dat mag niet te lang meer aanslepen of we hebben binnenkort geen Vlaamse bouwbedrijven en transporteurs meer. Ik verwelkom alvast de oproep van Juncker om te gaan voor regels die de lidstaten krachtdadig kunnen handhaven.”

Sander Loones: “De eurozone kan enkel werken wanneer de afgesproken criteria en spelregels strikter worden nageleefd en gesanctioneerd. Als het idee van Juncker zou inhouden dat we falende lidstaten moeten helpen om kunstmatig aan de afgesproken eurocriteria te voldoen, dan houd ik mijn hart vast. Dan wordt de eurozone niet sterker, maar zwakker. We moeten de zuurverdiende centen van de Vlamingen net beter beschermen.

En ik wil ook niet dat Vlamingen een sociaal-economisch beleid opgedrongen krijgen dat niet aansluit op onze noden. Fiscaliteit en Sociale zekerheid De sociale zekerheid is in België tot nader order federaal. De belangrijkste pijlers van de Belgische sociale zekerheid zijn: de ziekte- en invaliditeitsverzekering (RIZIV), de pensioenen, de werkloosheidsverzekering en de kinderbijslagen. Daarnaast ook nog beroepsziekten, arbeidsongevallen en jaarlijkse vakantie. Sommige Vlaamse partijen ijveren al lang voor de overheveling van (grote delen van) de sociale zekerheid naar gewesten en gemeenschappen. sociale zekerheid raken aan het hart van de noodzakelijke nationale eigenheid. Het spreekt voor zich dat lidstaten daar het laatste woord moeten houden. Europese eenheid? Ja, waar nodig en met het volste respect voor onze verscheidenheid. Maar fiscale en economische eenheidsworst is niet het antwoord, enkel met maatwerk kunnen alle lidstaten en zo ook de ganse Europese Unie groeien.”