Nu de wens van de kiezer uitvoeren!

Achterhaalde stellingen
Nu uit de mislukte onderhandelingen voor een oranje-blauwe regering de overtuiging is gegroeid dat een staatshervorming onvermijdelijk is, werden we opgezadeld met het trauma van de verminderde koopkracht en de hoge energieprijzen. Ontkennen kan men deze fenomenen niet, maar ze op rekening van de onderhandelende partijen schrijven, zoals de vakbonden deden, is al te doorzichtig. Hun bedoelingen zijn gekend, vakbonden blijven zweren bij een zo unitair mogelijk beleid. ABVV-topman Rudy De Leeuw pleit onomwonden voor ‘communautaire eenheid tussen de socialisten’. En ook Jan Renders (ACW) is duidelijk. “Homogene bevoegdheidspakketten kunnen, bijvoorbeeld op vlak van preventie. Maar de kinderbijslag of andere uitkeringen mogen niet geregionaliseerd worden.” (De Standaard, 16 dec.)
Eerbiedwaardige stellingen, ware het niet dat ze door de feiten totaal achterhaald zijn. Zo blijkt uit recente studies dat Vlaamse werknemers méér uren per maand werken dan hun Waalse collega’s en dat op rustgestelde Vlamingen minder pensioen trekken dan Waalse gepensioneerden. En er zijn meerdere voorbeelden waaruit blijkt dat er van een ‘communautaire eenheid’ lang geen sprake meer is.

Ver van hier
Vakbonden wijzen niet alleen voorstellen voor een aan de regionale noden aangepaste politiek af, ze zijn ook blind voor buitenlandse factoren die de kostprijzen bepalen.
Wie beweert dat de prijzen stijgen omdat er geen regering is, klets uit de nek. De prijs van tarwe, rijst, maïs en sojabonen – de basisproducten voor miljoenen mensen – worden niet hier maar ver weg geregeld. Zo wordt de tarweprijs op de termijnmarkt van Chicago bepaald. De prijsstijging - een verdubbeling! - is o.m. het gevolg van aanhoudende droogten in Argentinië en Australië, twee van de belangrijkste wereldproducenten van graan. De prijzen voor maïs en rijst staan op nooit eerder genoteerde hoogten.
Maar ook op Europees vlak is er wat loos. Terwijl onze boeren door de EU verplicht worden om gronden braak te laten liggen en verleid worden om massaal biogewassen te telen, dreigt een gebrek aan tarwesoorten. Waardoor ook hier de prijzen de hoogte inschieten. Reeds deze zomer (27 juli) stelde de EU-commisaris van Landbouw, Mariann Fischer Boel, voor “om de verplichte braakligging van akkers te staken. De gronden zijn hard nodig om de krappe graanvoorraden aan te vullen.” Dán de prijsstijgingen op conto van de politici schuiven, houdt dus geen steek. Bovendien zijn er meerdere factoren in het spel. “Critici zoals Test-Aankoop wijzen er op dat de prijsstijging van grondstoffen door tussenpersonen wordt misbruikt om de prijzen voor de eindverbruiker meer op te drijven dan nodig. Ook gouverneur Guy Quaden van de Nationale Bank stelde zich vragen bij de prijsvorming en pleitte voor controle vanwege de concurrentieautoriteiten.” (De Standaard Online, 18 dec.)

Paarse lijken…
Wie verder zoekt waar het schoentje wringt, komt terecht bij een geglobaliseerde wereld. Vooral de aanzwellende consumptie van Chinezen en Indiërs - samen zo’n 2,5 miljard mensen! - die een hogere levensstandaard nastreven, jagen de prijzen voor voedsel en energie de hoogte in. Aangevuld met de aanslepende moeilijkheden op de Amerikaanse vastgoedmarkt is het plaatje van een wereldwijde financiële crisis vlug getekend.
De interimregering mag meteen ook budgettair aan de slag. Wat paars dienaangaande gepresteerd heeft, is beschamend. De opeenvolgende begrotingen heetten sluitend te zijn maar waren dermate gemanipuleerd dat ze ons lang zullen achtervolgen. Johan Vande Lanotte en Freya Van den Bossche weten waarom ze wat graag in de oppositie gaan schuilen!
Hoeveel ‘paarse lijken’ nog uit de kast zullen vallen, is niet te voorspellen. Maar zeker is dat niet alleen Flahaut de financiële gaten creëerde. De krant De Tijd (17dec.) deelde, op gezag van het Rekenhof mee, dat federale overheidsdiensten het in de voorbije jaren presteerden zo’n 2 miljard euro aan “slordige, ongecontroleerde en onnodige aankopen” te versieren!

Stand van zaken
Wie denkt dat met Verhofstadt III de redder des vaderlands is aangetreden vergist zich schromelijk. Een cynicus zou opmerken dat zijn heroptreden samenvalt met smog- en terreuralarm. Neen, de stand van zaken is minder poëtisch.
Ofwel ruimt deze tussenregering op 23 maart plaats voor een nieuwe federale regering, stevig en breed gesteund, om diepgaande en nuttige hervormingen te realiseren. Dat was trouwens de wens van de kiezer op 10 juni jl.
Ofwel belandt deze Belgische staat binnen 100 dagen in een nooit geziene regimecrisis bij gebrek aan capaciteit om zichzelf te hervormen en aan te passen aan de 21ste eeuw.