Het ACW zou beter het voorbeeld volgen van de Boerenbond

Door Peter Dedecker op 22 december 2016, over deze onderwerpen: ACW-schandaal, Financiën

"Kicking the can down the road: aan dat spelletje komt beetje bij beetje een einde. Nadat de Raad van State Een bijzonder adviesorgaan en administratief rechtscollege, opgericht in 1946. Zijn belangrijkste bevoegdheid is het schorsen en vernietigen van administratieve rechtshandelingen die strijdig zijn met de geldende rechtsregels. Als hoogste administratief rechtscollege zijn zijn uitspraken bindend. De Raad is ook cassatierechter voor beroepen tegen de uitspraken van de lagere administratieve rechtscolleges. Daarnaast geeft de Raad van State advies op wetgevend en reglementair gebied. Raad van State de zaak doorschoof naar het Grondwettelijk Hof en dat Hof op zijn beurt doorverwees naar het Europees Hof van Justitie, heeft dat laatste eindelijk een definitieve uitspraak gedaan in de Arco-saga. De manier waarop de regering-Leterme destijds een waarborg beloofde aan de Arco-coöperanten is een vorm van illegale staatssteun. Ze gaat in tegen de regels die we met zijn allen samen hebben afgesproken en die mee een fundament vormen van de Europese vrijhandelszone die de Europese Unie heet." Dat zegt Kamerlid Peter Dedecker in een opiniestuk in De Tijd.

De uitspraak was te verwachten. De advocaat-generaal gaf die aanbeveling eerder dit jaar, en ook Luc Coene waarschuwde als toenmalig gouverneur van de Nationale Bank voor deze problematiek in zijn advies aan de regering bij de totstandkoming van de bewuste koninklijke besluiten.

Ik zeg al vijf jaar dat de staatswaarborg onhoudbaar is en het juridisch niet waterdicht te maken valt om de Arco-slachtoffers met belastinggeld te compenseren, en ik kreeg vandaag opnieuw gelijk.

De bal ligt nu bij de taskforce die de premier heeft aangekondigd in zijn State of the Union. Die taskforce moet kijken welke mogelijkheden er nog zijn om de intenties van het regeerakkoord uit te voeren. Het Europees Hof laat misschien nog een minimale opening voor een regeling, maar het is van het grootste belang dat die ook juridisch sluitend is.

Reddingssloep

Zo zal het Grondwettelijk Hof bijvoorbeeld waken over de gelijke behandeling van alle Belgen. Is het verdedigbaar dat wie zijn spaargeld onrechtstreeks (en onbewust) in Dexia stopte via Arco zijn geld terugkrijgt, en wie exact hetzelfde deed via het eveneens als veilig aangeprezen pensioenfonds Ogeo Fund niet in deze reddingssloep mag?

Het zou dan ook helemaal niet wijs zijn om nu creatieve manieren te zoeken die rechtstreeks of onrechtstreeks de belastingbetaler aanspreken. Dat zou opnieuw juridische onzekerheid creëren, en het laatste dat de Arco-coöperanten nu kunnen gebruiken is nog jarenlang te moeten leven met die onzekerheid. Ze wachten al veel te lang op duidelijke en eerlijke antwoorden.

Voor zo'n antwoord moeten we in de eerste plaats kijken naar diegenen die verantwoordelijk zijn in de saga. 800.000 gewone mensen vertrouwden hun zuurverdiende spaargeld toe aan Arco, waar het ACW de plak zwaaide en met dat spaargeld de grootste risico's nam.

Geen goede huisvader

Er werd 96 procent geïnvesteerd in Dexia, dat is allesbehalve de spreiding die een goede huisvader zou hanteren. Met putopties werd het casinogedrag op een hoger niveau getild, terwijl het ACW zich laafde aan winstbewijzen en zijn deelorganisaties CM en ACV genoten van cash-dividenden die een stuk hoger lagen dan wat de gewone kleine man kreeg op zijn zogenaamde wachtrekening.

Het erkennen van die verantwoordelijkheid en boter bij de vis voegen, is het eerste wat een echte zelfverklaarde sociale organisatie zou dienen te doen. Ze zou in dat opzicht overigens een voorbeeld kunnen nemen aan wat de collega's van de Boerenbond in de jaren dertig deden bij het faillissement van de Middenkredietkas. Daar werden de beleidsverantwoordelijken verwijderd uit het bestuur, terwijl ACW-topvrouw Francine Swiggers vandaag nog altijd de vereffening van Arco afhandelt.

Bovendien werden daar de deposanten wel vergoed, dankzij een inbreng van de Boerenbond in zowel het schuldbeding als de jarenlange storting van zijn winsten in een fonds voor terugbetaling.

De Boerenbond probeerde ook eerst de factuur door te schuiven naar de belastingbetaler, maar de regering hield het been stijf, waardoor die organisatie alsnog haar verantwoordelijkheid nam voor de mensen wier spaargeld ze verkwanselde. Het wordt hoog tijd dat het ACW hier een voorbeeld aan neemt, en daadwerkelijk een invulling geeft aan haar Sociaal Engagement.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is