Elk zijn bocht, John

Door Siegfried Bracke op 4 februari 2016, over deze onderwerpen: Asiel
Siegfried Bracke

Met zijn steun voor het plan-Samsom koos SP.A-voorzitter John Crombez voor wat hij op de talloze nieuwjaarsrecepties van de mensen heeft gehoord. Hij koos voor de pragmatiek en het gezond verstand van Johan Vande Lanotte, die over de asielcrisis opmerkte dat er weliswaar principes zijn, maar ook getallen. Maar hij heeft zich moeten onderwerpen, iets wat precies voorspeld is in Soumission van Michel Houellebecq.

Lees dat boek vooral zelf. U zult zien dat het beslist niet is wat velen ervan hebben gemaakt: een welhaast racistisch discours van een losgeslagen islambasher. Het is wel een roman, fictie, verzonnen werkelijkheid. Toch zal u zich na lezing perfect kunnen voorstellen met wat voor dilemma Crombez te maken heeft.

Islampartij

Soumission is misschien wel een voorspiegeling van de werkelijkheid. Ik weet het uiteraard niet zeker, maar ik beken: ik was onder de indruk. En dat wordt er niet minder op als ik de sociaaldemocratie bij ons het gevecht met zichzelf zie leveren.

Het verhaal van Houellebecq speelt in de nabije toekomst. In Frankrijk is een islampartij opgestaan en het heeft er alle schijn van dat die louter als gevolg van demografische evolutie aan aanhang wint. Dat blijkt ook bij een nationale verkiezing. Traditioneel rechts scoort ondermaats: de partij bestaat nog, maar dat is het ongeveer. Traditioneel links, de PS, scoort iets beter, maar het is niet om over naar huis te schrijven. De twee grootsten - en in Frankrijk gaan die door naar de volgende ronde - zijn de islampartij en extreemrechts. En nu komt het.

De socialisten moeten voor die tweede ronde hun houding bepalen, en ze hebben een probleem. Want er zijn kameraden die vasthouden aan de oude waarden uit het socialistische erfgoed, de waarden van de lekenstaat, de laicité: gelijke behandeling van mannen en vrouwen, scheiding van kerk en staat, de wet van de staat die altijd en overal voorgaat op de voorschriften van de religie. Zij koppelen dat overigens aan oude linkse waarden, waarbij renteniers de vijanden van het volk zijn, maar profiteurs evenzeer.

De andere strekking binnen de PS vindt dat wat hierboven staat zijn beste tijd gehad heeft en dat het tijd is voor een nieuwe werkelijkheid. Een die demografisch gestuurd is (de electorale markt, zeg maar), en die net wegens die markt geen zaak maakt van die laicité. Die groep vindt, mede vanuit intellectueel-filosofische beschouwingen, dat om dat nieuw electoraat te behagen er vooral een punt moet worden gemaakt van de strijd tegen discriminatie. Ook al omdat het klassiek electoraat toch verdwenen is: het heeft zijn heil gezocht bij extreemrechts.

De socialisten raden hun kiezers aan voor de islampartij te stemmen, en de islamisten winnen de verkiezingen. Wat er daarna gebeurt? In eerste instantie niets. Wat bijzonder slim bekeken is. Het komt pas later. Wat? Dat moet u dus zelf maar bij Houellebecq lezen…

De Gentse onderwerping

Neemt u mij niet kwalijk dat ik in de Bocht van Crombez (elk zijn bocht, John!) enige gelijkenis bespeur. Ook hier gaat het om verplicht kiezen tussen de oude en destijds fel bevochten waarden van de lekenstaat en de andere waarden van de nieuwkomers. Impliciet betekent dat laatste ook de keuze voor meer nieuwkomers. Het is waarom het voorstel van de Nederlandse medesocialist Diederik Samsom om het aantal instromers in Europa te beperken tot 250.000 per jaar, als onverdraaglijk is afgedaan.

Het is overigens geen toeval dat Crombez op de Gentse burgemeester Daniël Termont gebotst is. In Gent hebben we onlangs weliswaar de aanpak van de radicalisering goedgekeurd, maar tegelijk heb ik mij er dood geërgerd aan de uitleg van het stadsbestuur. Als je radicalisering exclusief toeschrijft aan sociaaleconomische achterstelling en internationale conflicten, en met geen woord rept over (het misbruik van) religie, dan weet ik het wel. Dat is Soumission. Dat is het bekende gat in de haag. Waarover men niet spreekt...

Ook in Gent heeft men de strijd voor de burgerlijke waarden (en dat dus ondanks meer dan een kwarteeuw 'vrijzinnige' coalitie) allang laten vallen en vervangen door wat weliswaar een beleid voor minderheden en kansengroepen wordt genoemd, maar eigenlijk alleen maar dient om er een meerderheid mee te halen. Het proletariaat is vertrokken, maar niet getreurd: het nieuwe proletariaat wordt aangevoerd.

Ook Crombez heeft dus het gevecht uit Soumission moeten leveren, en hij heeft verloren.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is