De strijd tegen drugs win je niet vanop je eiland

Door Pol Van Den Driessche, Björn Anseeuw op 9 februari 2016, over deze onderwerpen: Drugs
Drugs

Deze week houdt de Interparlementaire Unie (IPU) haar jaarlijkse hoorzitting in het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. Maandag gaf N-VA-politicus Pol Van Den Driessche er een toespraak over de aanpak van de drugsproblematiek.

Volgens sommige onderzoekers zou het woord ‘Manhattan’ afstammen van het woord ‘Manna-ha-ta’ of ‘Manahactanienk’. Dat zou ‘Plaats van dronkenschap’ betekenen in indianentaal. Deze week houdt de Interparlementaire Unie (IPU) haar jaarlijkse hoorzitting in het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York. Dat imposante, stilaan oudmodische gebouw op het eiland Manhattan kijkt neer op de East River. In 2009 hebben de verschillende VN-lidstaten zich tot doel gesteld om tegen 2019 de handel in en de productie en het gebruik van illegale drugs wereldwijd fors terug te dringen. Parlementsleden van over de hele wereld buigen zich nu, in de zaal van de ‘Trustschapsraad’, twee dagen over de resultaten die wel of niet zijn bereikt. Waar staan we nu en hoe kan de aanpak van het probleem nog versterkt worden?

In 2013 kreeg ons land van Europol de weinig begerenswaardige titel van hemel op aarde voor druggebruikers: nergens in de wereld kon je een betere prijs-kwaliteitsverhouding vinden voor verschillende illegale drugs. Voor topkwaliteit tegen de laagste prijs moest je in België zijn. Dat jaar werd alvast in Antwerpen het geweer van schouder veranderd. Niet alleen werden er meer middelen ingezet in de strijd tegen netwerken van drugshandel. Ook druggebruikers zelf waren niet langer enkel slachtoffer maar werden vanaf dan ook op hun verantwoordelijkheden gewezen. Het resultaat liet niet lang op zich wachten: de “War on Drugs” in de Koekenstad maakte dat de druggerelateerde criminaliteit er in 2015 al met liefst 32% was gedaald. Jan Jambon op zijn beurt wil met zijn Kanaalplan 8 gemeenten rond het Brusselse kanaal aanpakken om de radicalisering in te dijken. In dat kader wil hij ook de verwante criminaliteit en de illegale economie aanpakken. Drugscriminaliteit valt daar expliciet onder.

Producenten en dealers moeten we overal en altijd zonder pardon hard aanpakken.Dat is de beste preventie. Maar waar voorkomen niet is gelukt, kan repressie bij problematische druggebruikers een stok achter de deur zijn. De focus moet daarbij altijd liggen op toeleiding naar de hulpverlening . Ook dat is onderdeel van het Antwerpse recept.

Alleen is een doorverwijzing naar de hulpverlening al te vaak makkelijker gezegd dan gedaan. Iedereen binnen en buiten de drughulpverlening en geestelijke gezondheidszorg is het er roerend over eens dat laagdrempelige en toegankelijke hulp voor problematische druggebruikers van cruciaal belang is. Tegelijk halen sommige hulpverleners hun neus op voor deze doelgroep. Dat helpt de toegankelijkheid van de hulpverlening natuurlijk niet vooruit, wat helemaal niet betekent dat we de zwarte piet moeten doorschuiven naar onze hulpverleners. Wel integendeel.

Cliënten/patiënten met een verslavingsproblematiek zijn voor veel hulpverleners niet de makkelijkste groep om mee te werken. Niet zelden is dit ook een doelgroep die het therapeutische klimaat in een voorziening snel onder druk kan zetten. Lees: het is vaak zeer moeilijk werken met drugsverslaafden. Nogal wat hulpverleners weten zich dan ook onvoldoende gewapend om op een adequate manier met problematische druggebruikers aan de slag te gaan. Toch moeten we ook en vooral binnen de verslavingszorg resoluut kiezen voor herstelzorg, waarbij cliënten ervaren dat zij zélf keuzes hebben en dus verantwoordelijkheid kunnen (en moeten) nemen.

Hoog tijd dus om onze hulpverleners die elke dag met de beste bedoelingen in de weer zijn, beter te ondersteunen dan vandaag. Te beginnen in hun opleiding. Daarnaast is ook de leefsituatie van deze doelgroep een kritische succesfactor voor hun herstel. Daarom moeten alle stakeholders ervan doordrongen zijn dat we, over de verschillende beleidsdomeinen heen, gelijkwaardig burgerschap voor problematische druggebruikers mogelijk moeten maken.

Of nog: de strijd tegen drugs win je niet vanop je eiland. We mogen hopen dat de gesprekken op het eiland Manhattan wel inspireren tot gedurfde benaderingen. Want dronkenschap mag dan meestal heilloos zijn, druggebruik is dat altijd.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is