Orde in de ruimtelijke ordening

Philippe Muyters is niet de eerste die zich ergert aan de zeer complexe procedure die in Vlaanderen nodig is om een bouwvergunning op een correcte manier te verkrijgen. Ook vorige bewindslieden zijn er mee bezig geweest en hebben er ook wel iets aan gedaan. In 1999 duurde het gemiddeld nog 125 dagen om een simpel advies te krijgen van Stedenbouw. Die termijn werd flink ingekort door de vorige minister Dirk Van Mechelen. Niet alles verloopt dus zo slecht, want in Vlaanderen is er echt wel de wil aanwezig om goed te besturen. 

Op 1 september 2009, nog maar pas dus, trad een nieuwe bouwcodex in werking met de bedoeling meer duidelijkheid te creëren voor de bouwaanvrager en de wettelijke termijnen toch wat te beperken. Er is dus wel een permanente zorg aanwezig om het allemaal wat transparanter te laten verlopen. 

Maar ideaal is het nog lang niet. Getuige daarvan de driehonderd dossiers, die de nieuwe minister op zijn bureau vond na een heel korte vakantie. Overal wordt hij aangeklampt door bezorgde mensen met klachten. En dat gebeurt niet alleen met ministers, maar met iedereen die zijn of haar rol speelt in de politiek. 

Het is bemoedigend dat de nieuwe minister al kort na zijn beëdiging iets wil doen aan het kluwen in de ruimtelijke ordening. Vandaag kun je altijd wel iets vinden om een dossier voor jaren te blokkeren. Zo verdwijnt elk gevoel voor rechtszekerheid en dat kan niet. 

Denkgroep 

In De Standaard lanceerde de minister de idee om een ‘denkgroep’ van deskundige mensen op te richten om oplossingen voor te stellen. Dat is logisch, want het is niet de bedoeling om alles maar in de schoenen te schuiven van een paar kabinetsmedewerkers. Die denkgroep zou dan wel snel de oplossingen moeten aanreiken, zodat de minister zijn beleidsvoorstellen even snel kan voorleggen aan het Vlaams parlement. Het mag duidelijk zijn dat het parlement hier zijn stem moet laten klinken. Ik voel me aangesproken, want in mijn campagne voor 7 juni legde ik onder meer de nadruk op betaalbare woningen voor gezinnen en op het belang van de open ruimte. Wie daarmee bezig is, kent snel het belang van bouwvergunningen en de regeltjes van ruimtelijke ordening. 

We hebben niets tegen denkgroepen, maar die mogen natuurlijk niet leiden tot het bekende Belgische syndroom van de adviesraden en commissies. N-VA-Kamerlid Ben Weyts stelde onlangs vast dat er op het federale niveau zo meer dan 600 waren met zelfs 12.000 leden. Vlaanderen mag niet in die ziekte vervallen. We hebben daar vertrouwen in. Laat dit soort denkgroepen dan maar werken met resultaatsverbintenissen. 

Geen willekeur 

Minister Muyters wil niet dat het vereenvoudigen van te ingewikkelde procedures zal leiden tot willekeur. Het is goed dat hij er dat uitdrukkelijk bij zegt, want je weet maar nooit dat gehaaide betonbaronnen denken dat hun moment is gekomen. Een vereenvoudigde, transparante procedure betekent niet dat de teugels worden gevierd en dat voortaan weer alles kan. Ruimtelijke ordening mag investeringen, die Vlaanderen broodnodig heeft en waarvoor een ruim maatschappelijk draagvlak bestaat, niet in de weg staan, maar mag evenmin het belang van de open ruimte negeren. Dat zal altijd een evenwichtsoefening zijn. 

Het belangrijkste is dat er voor de aanvrager van een bouwvergunning een grotere rechtszekerheid komt en dat een uiteindelijke beslissing geen jaren aansleept. Als dat lukt, maken we een flinke sprong vooruit.