Belofte maakt schuld

Terwijl mama en papa brood op de plank brengen, zorgen dagelijks honderden onthaalouders – vaak met een engelengeduld – voor zoon- en dochterlief. Eigenlijk zijn ze allemaal wel ‘goed gek’, die (niet-zelfstandige) onthaalouders. Zou u het doen, tot twaalf uur per dag werken – in een fysiek zware job en met een pak verantwoordelijkheid – voor louter een (ontoereikende) onkostenvergoeding, zonder een écht loon, zonder betaalde vakantiedagen en met slechts een minimum aan andere sociale rechten? Enkel idealisten houden zoiets vol! 

Vandaag zijn ze dus boos. En zoals gezegd: dat vinden wij niet meer dan terecht. 

Al jarenlang vragen de onthaalouders om erkend te worden als volwaardige werknemers en ook op die manier behandeld te worden. Met een eerlijk loon, betaalde vakantiedagen, recht op werkloosheidsvergoedingen en ga zo maar door. Alle rechten én plichten die u en ik doodnormaal vinden. Al jarenlang moeten we lijdzaam toezien hoe het gros van onze ministers hen in de kou laat staan. Het grote probleem? Geld! De kostprijs van een volwaardig statuut wordt geraamd op 80 miljoen euro. De Vlaamse overheid reserveerde al 10 miljoen euro. Het blijft echter wachten op een financieel engagement van de Waalse en federale overheid. Zelfs voor mensen die niet elk probleem in ‘communautaire termen’ willen omschrijven, wordt het moeilijk om te ontkennen dat de Belgische constructie (opnieuw) een Vlaamse oplossing in de weg staat. Als het van de Vlaamse overheid afhing, dan was een volwaardig sociaal statuut al jarenlang een feit. De huidige realiteit ziet er jammer genoeg anders uit. Sinds 2003 moeten onze onthaalouders het stellen met een beperkt sociaal statuut. Dat werd gecreëerd als tijdelijke overgangsmaatregel, maar die situatie sleept inmiddels al zes jaar aan. In tussentijd werd er geen greintje vooruitgang geboekt. De onthaalouders, maar ook alle (toekomstige) jonge ouders, zijn daar de dupe van. Het acute tekort aan plaatsen in de (gesubsidieerde) kinderopvang en de gedwongen ‘keuze’ van ouders voor de veel duurdere, zelfstandige kinderopvang zijn er het bekende resultaat van. Als het al niet ‘goedkoper’ uitvalt dat een van beide ouders – veelal de moeder – stopt met werken om zelf voor de kinderen te zorgen… 

Al anderhalf jaar belooft Joëlle Milquet dat ze werk zal maken van een volwaardig sociaal statuut, al anderhalf jaar beweert ze hierover gesprekken te voeren met alle betrokken partijen, al anderhalf jaar schiet ze daarmee geen centimeter op. Geld om het beroep van de (zo broodnodige!) onthaalouders op te waarderen, vindt ze blijkbaar niet. Geld voor werkloosheidsuitkeringen die onbeperkt in de tijd worden uitbetaald of voor premies allerhande (denk maar aan de fameuze mobiliteitspremie van € 75 voor wie over de taalgrens gaat werken) heeft ze wel in kas… 

Vandaag zal een delegatie van onthaalouders langsgaan op de kabinetten van de ministers Milquet en Van Rompuy om te horen wat de concrete plannen zijn: werd de realisatie van een volwaardig sociaal statuut immers niet mee opgenomen in het federale regeerakkoord? Belofte maakt schuld, wij kijken – samen met de onthaalouders – vol spanning uit naar de eerste, grote realisatie van deze regering!