Belga - N-VA-arts heeft boek over "taalgrens die zorggrens is geworden"

Louis Ide, arts en ondervoorzitter van de N-VA, heeft een boek klaar over de gezondheidszorg. In "Lof der gezondheid" pleit Ide ervoor om het gezondheidsbeleid volledig over te laten aan de deelstaten, want "de zorggrens valt volledig samen met de taalgrens", luidt zijn stelling.
Ide erkent dat onze gezondheidszorg goed is: in tegenstelling tot sommige buurlanden zijn hier geen wachtlijsten en de gezondheidszorg is toegankelijk voor iedereen. Toch gaat er heel wat mis, volgens Ide. Het feit dat, volgens cijfers van de christelijke mutualiteiten, nu al een kwart van de medische kosten op de kap van de patiënten terechtkomen, wijst volgens hem op een "sluipende privatisering".
Om het systeem betaalbaar te houden, moet het beleid volgens Ide efficiënter worden georganiseerd. "Nu zijn acht of negen ministeriële instanties bezig met gezondheidszorg", zegt Ide. De gemeenschappen zijn bevoegd voor preventie en welzijn, federaal met de rest.
De Franstaligen zullen volgens Ide willen dat alles federaal georganiseerd wordt. Ide pleit voor een samenbrengen van het beleid op het niveau van de deelstaten. "Er zijn twee verschillende culturen in de gezondheidszorg", zegt Ide. "De huisarts is Vlaams, het ziekenhuis Franstalig" is volgens hem de boutade die de tegenstelling samenvat. Vlamingen kiezen voor de centrale rol voor de huisarts, in Franstalig België speelt het ziekenhuis de centrale rol in het gezondheidsbeleid.
Maandag nog stelde federaal minister van Volksgezondheid Rudy Demotte een gezond budget voor de gezondheidszorg voor. "Budgettair is alles in orde, maar Demotte mist visie", zegt Ide. "Hij gaat bijvoorbeeld het tandtrekken terugbetalen. Dit is een verkeerd signaal. Destijds hebben we vooral ingezet op preventie", zegt hij.
De gezondheidszorg splitsen betekent voor Ide niet het einde van de solidariteit met de Franstaligen. "Maar die moet transparant zijn", zegt hij.
Vlaanderen vergrijst sneller dan Wallonië, maar voor Ide is dit geen hindernis. Hij vewijst naar het Baskenland. Dat kent een gelijkaardige vergrijzingsgraad als Vlaanderen, maar Baskenland heeft toch een eigen gezondheidszorgbeleid.
"Lof der gezondheid. Diagnose van het terminaal Belgisch gezondheidsbeleid" van Louis Ide is uitgegeven bij Roularta Books. Meer info op www.lofdergezondheid.be 

De Standaard - "De taalgrens is ook een zorggrens"

De N-VA wil het debat over de gezondheidszorg openen. ,,Er loopt heel wat mis'', zegt Louis Ide.
BRUSSEL
"Zelfs al zitten we in één systeem, in België zijn er twee gezondheidszorgen. De taalgrens is ook een zorggrens'', zegt Louis Ide, arts en ondervoorzitter van de N-VA. ,,De Vlaming richt zich in de eerste plaats tot de huisarts, de Franstaligen tot een ziekenhuis.''
Ide schreef een vulgariserend werk waarmee de N-VA het debat over de gezondheid wil openen. ,,Er is een paradox: enerzijds wordt de toegankelijkheid van ons systeem overal geroemd, anderzijds is er heel wat mis en vraagt de meerderheid van de artsen een splitsing van de gezondheidszorg.''
Ide stelt zich ook vragen bij de sluipende privatisering. ,,Enkele jaren terug droeg de patiënt een vijfde van de kosten bij, nu is dat volgens de CM al een kwart. Daar moet toch een maatschappelijk debat over plaatsvinden, in de eerste plaats over de rationele besteding van middelen.''
Liefst acht ministeriële instanties houden zich bezig met gezondheidszorg. Efficiënt is dat niet, zegt Ide. ,,Zelfs heel wat Franstaligen zeggen dat dit op één niveau gegroepeerd moet worden. Zij verkiezen daarvoor het federale, wij het Vlaamse, precies omdat er in ons land niet één maar twee gezondheidszorgen zijn.''
Ide geeft het voorbeeld van Kind&Gezin, een instantie die in Vlaanderen bij iedereen thuis wel eens over de vloer komt. De Franstalige tegenhanger ONE richt zich dan weer op bepaalde doelgroepen en is meteen een stuk minder diep doorgedrongen bij de bevolking.
Door deze verschillen kan de federale minister van Volksgezondheid, Rudy Demotte (PS), ,,onmogelijk een visie ontwikkelen''. ,,En dan krijg je zaken als het terugbetalen van het uittrekken van tanden, terwijl men daar enkele jaren terug precies vanaf wou en de nadruk wou leggen op preventie.'' (aho) www.lofdergezondheid.be 
© 2006 Vlaamse Uitgeversmaatschappij NV

Gazet van Antwerpen - "Goed beleid kan mits splitsing gezondheidszorg"

'De Belg' bestaat in de gezondheidszorg niet, concludeert Louis Ide. "Kijk eens naar de hartinfarcten bijvoorbeeld", stelt hij. "De Borinage spant de kroon. Onze Franstalige buren lijden aan een te hoog cholesterolgehalte in het bloed. Zelfs de onderzoekers die het fenomeen in kaart hebben gebracht, trekken de conclusie dat de culturele verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië een eigen aanpak van de gezondheidsproblemen in beide regio's vragen. Ik had het zelf niet beter kunnen bedenken." (...)
"Om het systeem betaalbaar te houden, moeten we het beleid doeltreffender organiseren. Nu zijn er acht of negen ministeriële instanties bezig met gezondheidszorg", zegt Ide. "De gemeenschappen zijn bevoegd voor preventie en welzijn, federaal met de rest. Dat zorgt voor verwarring."

Artsenkrant - Louis Ide legt gezondheidszorg op operatietafel

Vorige week werd Ides boek officieel voorgesteld in De Warande. Het beeld dat hij schetst van onze gezondheidszorg is niet fraai: het beleid is hopeloos versnipperd. Met die mening staat hij zeker niet alleen. Hij begint zijn lezingen trouwens steevast met een opsomming van iedere excellentie die in dit landje iets te zeggen heeft over de gezondheidszorg. Dat zijn er niet minder dan negen. Naar de oorzaak van het grote gebrek aan efficiëntie en transparantie dat ons systeem uitstraalt, moet je dan ook niet ver zoeken. Om de vergrijzing en 'verwitting' van onze samenleving betaalbaar te houden, zijn keuzes noodzakelijk, meent hij. De klinisch bioloog pleit resoluut voor een geïntegreerd zorgbeleid op Vlaams niveau. Hij zwaait om dat te staven met cijfers uit de medische pers, ondermeer uit Artsenkrant, maar ook met Riziv- en zelfs CM-gegevens.
Zijn keuze voor een gezondheidszorg aangestuurd vanuit de deelstaten, is naar eigen zeggen dus geen zuiver ideologische keuze, al werd zijn boek wel ingeleid door N-VA-voorzitter Bart De Wever. Ide stelt eenvoudig vast dat Vlaanderen voluit kiest voor de huisarts als centrale figuur in de gezondheidszorg. Onze gemeenschap zet ook maximaal in op thuiszorg, preventie, palliatieve zorg, thuisverpleging. Franstalig België daarentegen kiest duidelijk voor een gezondheidsbeleid met het ziekenhuis als spil, constateert hij. Conclusie van Ide: de taalgrens valt samen met de zorggrens.
Langetermijnvisie
Vooral zit het Ide dwars dat het in ons land ontbreekt aan een langetermijnvisie op de gezondheidszorg. Dat die visie ontbreekt, is niet onlogisch: elke taalgemeenschap volgt een eigen koers en bijgevolg is elke samenhang zoek, laat staan een langetermijnplanning. Een argumentatie die misschien wel hout snijdt. Al dient hierbij aangestipt dat ook politici die uitsluitend op het Vlaamse niveau actief zijn, niet altijd uitblinken in langetermijndenken. Ons systeem maakt het politici die vaak van de ene naar de andere verkiezing hollen, niet makkelijk op dat vlak.
Ide trekt van leer tegen de positie van de Vlaamse huisarts die in het Belgische huishouden zo goed als onhoudbaar wordt. Maar wat dan met de consultatiebureauartsen? Die hangen af van Kind en Gezin, van preventie dus of van het Vlaamse niveau. Zij zitten in een even benarde situatie als de huisartsen. Vlaanderen heeft de kans om hun precaire situatie te verbeteren, maar doet alsof zijn neus bloedt. Het enige antwoord dat Ide daarop kan bieden, is dat Vlaanderen voor preventie te weinig middelen van het federale niveau krijgt. Kan zijn, maar met een gebrek aan middelen kampt Vlaanderen nu ook weer niet. Wat we zelf doen, doen we niet altijd beter.

De Huisarts - Voorwoord Filip Ceulemans

Ide schrijft dan wel vanuit een bepaald standpunt (doet iedereen dat niet?), maar hij heeft zich wel erg goed gedocumenteerd. De cijfers die hij geeft, zijn duidelijk en in de meeste gevallen onbetwistbaar.Waar het Ide vooral om te doen is, is aan te tonen dat de taalgrens niet alleen een linguïstische grens is, maar ook een zorggrens.Eigenlijk zegt hij daarmee niets nieuws.
Alleen al de houding ten overstaan van de eerste lijn verschilt grondig tussen noord en zuid. In Vlaanderen is nagenoeg iedereen ervan overtuigd dat de huisarts de centrale figuur is in de zorg, terwijl in Wallonië nog altijd het ziekenhuis de centrale plaats inneemt. Ide zegt in zijn boek niet dat het ene systeem beter is dan het andere.Alleen dat hij het ene, Vlaamse systeem verkiest boven het andere. En daarmee staat hij niet alleen.Vele Vlamingen delen zijn mening.

't Pallieterke - Taalgrens = zorggrens

Het gezondheidsbeleid moet volledig in handen van de deelstaten, want "de zorggrens valt volledig samen met de taalgrens". Zo luidt de stelling van Louis Ide, arts en ondervoorzitter van de N-VA in zijn pas gepubliceerd boek "Lof der Gezondheid". "Er zijn twee verschillende culturen in de gezondheidszorg", zegt Ide. "De huisarts is Vlaams, het ziekenhuis Franstalig" is de boutade die de tegenstelling samenvat. Vlamingen kiezen voor de centrale rol van de huisarts, in Franstalig België speelt het ziekenhuis de centrale rol in het gezondheidsbeleid. Nu zijn acht of negen ministeriële instanties bezig met gezondheidszorg. De gemeenschappen zijn bevoegd voor preventie en welzijn, federaal met de rest. De gezondheidszorg splitsen betekent voor Ide niet het einde van de solidariteit met de Franstaligen. Maar die moet transparant zijn.

Knack - Vlot nationalisme

‘In België zijn er twee gezondheidszorgen. De taalgrens is ook een zorggrens’, schrijft Louis Ide in Lof der gezondheid. Op zich is het natuurlijk weinig verrassend dat de ondervoorzitter van de N-VA, die zelf arts is, pleit voor de federalisering van de gezondheidszorg. Het pleidooi van de partij is bekend: het gezondheidsbeleid is te versnipperd om nog transparant en efficiënt te kunnen zijn, en de transfers tussen Vlaanderen en Wallonië zijn buiten proportie. Wel verrassend is de vlotte stijl van dit boek: Ide doorspekt zijn pleidooi met anekdotes, voorbeelden, en zelfs foto’s. Daarbij vergeven we hem zijn al te frivole beeldspraak als hij een ‘schilderij’ maakt van zijn ideale gezondheidszorg: ‘Ik begin met een vermiljoenrode grondlaag want solidariteit is het fundament van mijn gezondheidszorg.’ Als Ide de splitsing van de gezondheidszorg naar Baskisch model al niet meer aanvaardbaar maakt, dan toch minder saai.
(Ann Peuteman)