13 juni 2010Meer dan ooit is bewezen dat het klassieke Belgische overlegmodel versleten is. B-H-V is daar een symptoom van. Er werkt federaal niets meer. Het bewijs dat het anders kan, zien we vandaag in de Vlaamse regering die wel bestuurt, wel saneert en wel moeilijke knopen doorhakt ondanks de verschillen tussen de Vlaamse regeringspartners. Hoog tijd dus om te gaan naar een confederale staatsvorm ten bate van Vlaanderen én Wallonië. We moeten het volle gewicht van het beleid in handen van de deelstaten leggen. We moeten nu durven veranderen.
De federale begroting is ontspoord. Het gevolg? De Belgische staatsschuld bedraagt opnieuw 100 procent van het bruto binnenlands product. Dit vormt een gevaar voor de toekomstige generaties. De N-VA wil een begrotingspolitiek die terugkeert tot de normale beginselen: streven naar evenwicht, schuld terugdringen, snoeien in de uitgaven van de staat en niet steeds zoeken naar nieuwe inkomsten. Met de Vlaamse begroting bewijst de Vlaamse regering dat het anders kan.
Terwijl de Vlaamse regering werk maakt van inburgering en de samenlevingsproblemen opdweilt, laat de federale regering de Belgische migratiekraan openstaan. Zodoende draaien de Vlamingen op voor een opengrenzenbeleid dat hen werd opgedrongen: de Franstalige partijen gooiden de grenzen open, zorgden voor massale regularisaties en stuurden de factuur door naar de Vlaamse gemeenten. De N-VA wil een strikt maar rechtvaardig asielbeleid, met snellere procedures en een echt terugkeerbeleid.
Als we vandaag nog meetellen in de wereld, is het door onze grote werkkracht. Om die troef te behouden, moeten we naar een werkbare combinatie tussen arbeid en privéleven. Door meer mensen aan het werk te krijgen en door betere jobs waarin we af en toe ook tot rust kunnen komen. Daarom wil de N-VA een tijdspaarrekening voor werknemers die hen in staat stelt om bij te scholen of te zorgen voor kinderen of ouders.
In moeilijke tijden hebben mensen nood aan zekerheid. Maar tegelijkertijd moet de sociale zekerheid mensen aanzetten tot actie. Iedereen moet zijn of haar steentje bijdragen, binnen zijn of haar mogelijkheden. Onze sociale zekerheid moet ook rechtvaardig zijn. Er moet een sterkere band zijn tussen wat men bijdraagt tot het systeem en de uitkeringen die men krijgt. De N-VA wil dat elke euro en elke gewerkte dag meetelt.
De Vlamingen betalen zich blauw aan belastingen maar krijgen daarom nog niet meer blauw op straat. We betalen in dit land een klein miljard euro voor een betere politie, maar de Vlaamse politiezones krijgen daar niet eens de helft van. De N-VA vraagt al jaren een rechtvaardige verdeling, en niet alleen van de verkeersboetes. We zijn het immers beu om vast te stellen dat de regels – van verkeer tot belastingen – hier strenger worden toegepast dan in de rest van het land.
U kan het complete verkiezingsprogramma (in PDF-formaat) hier doorlezen.
