'Een gruwelijke situatie'

Nog nooit ging in de Wetstraat een politicus dood aan een overdosis onnozelheid. En dus blijft ook de federale regering van lopende zaken geheel haar komische zelf. Terwijl de keur van 's lands diplomatie zich inspant om van het Belgische EU-voorzitterschap ten minste een succès d'estime te maken, bakkeleide de federale regering wekenlang over de kleur van onze nieuwe nummerplaten. De door verkeersdeskundigen aangeprezen geel-zwarte kleurencombinatie stootte op het non van de Franstalige vicepremiers Laurette Onkelinx (PS) en Joëlle Milquet (CDH) wegens 'al te Vlaams'. Het zou en het moest de traditionele nummerplaat blijven, met rode letters en cijfers op een wit veld. En zo geschiedde. Alweer een Vlaamse aanval op het voortbestaan van België met succes afgeslagen. Het gaf het nationale defilé van 21 juli meteen een triomfantelijker air dan gewoonlijk.
Met deze Laurette Onkelinx en Joëlle Milquet en hun partijen moet preformateur Elio Di Rupo, van dichtbij geschaduwd door Bart De Wever, over de vorming van een federale regering onderhandelen.
…
De Franstalige partijen lijken niet te beseffen dat hun verzet tegen een staatshervorming en een doorgedreven hervorming - lees: splitsing - van de sociale zekerheid die de gemeenschappen moet responsabiliseren, het laatste middel is om het sociale systeem te redden en een vorm van solidariteit te behouden. Slechts enkele Waalse regionalisten binnen de PS hebben in de gaten dat de onderneming van Elio Di Rupo een ultieme kans is om tot een federaal compromis te komen. Want in het geval van een mislukking blijft er weinig anders over dan de Staten-Generaal samen te roepen - een suggestie die PS'er Philippe Moureaux al in het najaar van 1991 opperde. Het politieke geduld botst stilaan op de drang tot zelfbehoud.