Dromen van een geregionaliseerde gezondheidszorg

De N-VA heeft de defederalisering van de gezondheidszorg prominent in haar programma staan. De partij hanteert wel de term communautarisering omdat regionaliseren impliceert dat Brussel een eigen gezondheidszorg krijgt. Zelfs binnen de schoot van de CD&V borrelt het defederaliseringsidee. Voormalig CD&V-coryfee Wivina Demeester gaf daartoe al in de jaren negentig een aanzet. Zij was in de jaren tachtig en negentig in de Vlaamse regering lang verantwoordelijk voor volksgezondheid.

Dat de N-VA door de verkiezingen van vorige maand werd getransformeerd in een fors politiek machtsblok, versterkt natuurlijk de kracht van haar boodschap. "De organisatie van de gezondheidszorg gebeurt best zo dicht mogelijk bij de bevolking", zegt ook senator Louis Ide, zelf arts en de specialist gezondheidszorg van de N-VA.

"We lijden hier onder reglementitis en administratitis . De gezondheidssector renoveren, efficiënter en doelmatiger maken, betekent vooruitgang. Technisch is die defederalisering niet zo moeilijk en wettelijk zeker niet. Kijk maar naar het verleden", zegt Ide. Hij doelt daarmee op het onderwijs, inclusief medisch onderwijs, dat al in 1988 gemeenschapsbevoegdheid werd. "Ook dat leek toen onmogelijk, tot de stap uiteindelijk werd gedaan. Met positieve gevolgen."