Autonomie en responsabilisering zijn geen eindpunt, maar een begin
23 augustus 2010De zomer van 2010 is gekomen en gegaan. (…) Politiek zijn in eigen land de geesten volop in beweging. Op de onderhandelingstafel van preformateur Elio Di Rupo liggen bevoegdheidspakketten en bedragen die tot voor kort tot de taboewereld behoorden. Niets garandeert vooralsnog een succesvolle regeringsvorming, omdat onduidelijk blijft welk verhaal achter een mogelijk compromis zal steken. Wordt het slechts een korte wapenstilstand bij een nieuwe demarcatielijn tussen noord en zuid? Of tekent zich een inhoudelijke consensus af over de manier waarop beleid zal worden gevoerd in een omgeving van drastische besparingen? De ene dag lijkt het ietsje meer op het ene, de volgende meer op het andere. Maar als zelfs in Steenstrate de simpele eis voor een algehele en onmiddellijke Vlaamse onafhankelijkheid kan worden gematigd, is niets onmogelijk.
We beleven een tijd van zoeken naar leiderschap. Het vanzelfsprekende verliest aan kracht. Wie toont de weg? Wie heeft het gezag om ons de blik weg te doen wenden van het oude puin en om ons in nieuwe mogelijkheden te laten geloven? Als het te lang vastgeroeste Belgische nationaliteitenconflict niet in een nieuw licht kan worden gezien, is er geen gezamenlijke toekomst. (...)
Wie wint en wie verliest staat niet bij voorbaat vast. De tijd brengt altijd nieuwe verrassingen. Autonomie en responsabilisering zijn geen eindpunt, maar een begin. Wat nieuwe hefbomen brengen, hangt in de eerste plaats af van wie ze bedient.
Bart Sturtewagen, De Standaard
|
Wie is wie ? |
Nieuws |
Standpunten Over N‐VA |
In je buurt Laat je horen |
Nieuw‐Vlaamse Alliantie |
